เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียกความสนใจจากเจ้าของบ้านอย่างรวดเร็ว
ทุกคนรีบตามหาลูกของตัวเอง
หลินเฟิงกับถังเยว่ก็เรียกหาหลินหว่านหลีทันที
“หว่านหลี หว่านหลี หว่านหลีหายไปแล้ว!”
“เยว่เยว่ อี้อี้ พวกหนูอยู่ที่ไหน? อย่าทำให้แม่ตกใจสิ!”
หวังชุ่ยหลานกับหลี่เหมยร้อนใจจนแทบคลั่ง
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึงบ้านของหลินเฟิง “คุณหลินครับ ลูกสาวของคุณถูกจับตัวไปพร้อมกับเด็กผู้หญิงอีกคน!”
“อะไรนะ! หว่านหลี ลูกแม่!” พอได้ยินเช่นนั้น ถังเยว่ก็ร้องไห้โฮจนเสียสติ แทบยืนไม่อยู่
“เด็กที่อยู่กับหว่านหว่าน ไม่ใช่เยว่เยว่หรอกหรือ?”
เวลานี้หลี่เหมยก็ร้องไห้จนเสียขวัญเช่นกัน
“แจ้งตำรวจ รีบแจ้งตำรวจ!”
“กริ๊ง ๆ!”
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินเฟิงก็ดังขึ้น
“หึ ๆ คุณหลิน ถ้ายังอยากเจอลูกสาวอีก ก็อย่าแจ้งตำรวจ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่มีวันได้เจอเธออีก!”
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากโทรศัพท์ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดัดเสียงมา
“แกเป็นใคร มีอะไรก็มาลงที่ฉัน อย่าทำร้ายลูกสาวฉัน!”
หลินเฟิงตะโกนอย่างโกรธจัด
ตู๊ด! ตู๊ด! ตู๊ด!
ยังไม่ทันที่หลินเฟิงจะพูดจบ สายก็ถูกตัดไปแล้ว
“คราวนี้จะทำยังไงดี!”
“ตกลงใครกันที่จับลูกสาวเราไป!”
ถังเยว่ซบอกหลินเฟิง ร้องไห้จนเสียงแหบ
หลินเฟิงเองก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ อีกฝ่ายบอกว่าอย่าแจ้งตำรวจ แต่ไม่ได้บอกว่าต้องทำอย่างไรถึงจะยอมปล่อยลูกสาวของเขา