ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าของหยุนอี้ดังก้องไปทั่วโกดังปิดตายแห่งนี้
ทำให้สุนัขป่า ลิงดำ และป้าหลานทั้งสามคนระแวดระวังขึ้นมาทันที
「หัวหน้า หรือว่าตำรวจจะตามมาถึงที่นี่แล้ว?」
ลิงดำถามอย่างกระวนกระวาย
「ไม่น่าใช่ ไม่มีเสียงไซเรนเลย เป็นตำรวจไปไม่ได้」
ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม หรือก็คือสุนัขป่า ส่ายหน้า
หยุนอี้ค่อย ๆ เดินลงบันไดมา ปรากฏตัวต่อหน้าสุนัขป่าทั้งสามคน
「เชี่ย เด็กนี่หว่า!」
「ตกใจหมดเลย!」
ลิงดำถ่มน้ำลายลงพื้น ความหวาดกลัวเมื่อครู่พลันมลายหายไป
「ทำไมถึงมีเด็กมาที่แบบนี้ได้ล่ะ?」
สุนัขป่าเป็นคนระมัดระวังตัวมาแต่ไหนแต่ไร เขารู้สึกว่าเด็กตรงหน้าดูแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน
「สุนัขป่า ฉันว่านายนี่อยู่ไปก็ยิ่งขี้ขลาดลงทุกวันแล้วนะ!」
「ก็แค่เด็กสามขวบเอง ทำเอานายกลัวจนเป็นแบบนี้เลยหรือไง?」
「มาถึงที่นี่แล้ว ก็เท่ากับเอาเงินมาให้พวกเรานั่นแหละ!」
ในดวงตาของป้าหลานมีแต่ความละโมบอยากได้เงิน
สำหรับเธอ เด็ก ๆ ก็เหมือนธนบัตรที่เดินได้
「ลิงดำ ไปจับไอ้เด็กนี่มา!」
「วันนี้เป็นวันโชคดีของพวกเราจริง ๆ ซื้อหนึ่งแถมสอง!」
ป้าหลานเร่งลิงดำ
「ได้!」 ลิงดำรับคำ พลางมองหยุนอี้ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
「ไอ้หนู ถ้าจะโทษก็โทษที่แกดวงซวยเองแล้วกัน!」
เมื่อเห็นชายร่างใหญ่ผิวคล้ำเดินเข้ามาหาตน หยุนอี้ก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย 「ดูท่าคนที่จับเยว่เยว่กับหว่านหว่านมาคงเป็นพวกแกสินะ!」