การจากไปของหยุนอี้ไม่ได้ทำให้ใครแตกตื่น
พลังวิญญาณไหลเวียนใต้ฝ่าเท้า เพียงชั่วพริบตาก็ข้ามระยะทางได้ถึง 100 เมตร
ถ้าไปแข่งโอลิมปิก คงทำลายสถิติโลกได้ทันที
ชาวต่างชาติคนไหนเห็นเข้าก็ต้องพูดว่า “คนประเทศมังกรบินได้!”
หยุนอี้เข้าสู่เขาชิงหลาน
เขาไม่หยุดฝีเท้า มุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของเขาชิงหลานเรื่อย ๆ
ยิ่งหยุนอี้เข้าไปลึก พลังวิญญาณรอบด้านก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น
“ดูท่าเขาชิงหลานแห่งนี้จะนับเป็นแหล่งสมบัติได้อยู่เหมือนกัน!”
หยุนอี้พึมพำกับตัวเอง
“โฮ่งงง~!”
เสียงหมาป่าหอนดังขึ้นเบื้องหน้า หยุนอี้เห็นหมาป่าตัวใหญ่สีเงินขาวยาวเกือบ 2 เมตรปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ไม่เลวเลย ถึงกับเจอสัตว์กึ่งปีศาจตัวหนึ่ง!”
“ดูเหมือนมันจะพบวาสนาในเขาชิงหลาน จึงเริ่มมีจิตวิญญาณขึ้นมานิดหน่อย!”
หยุนอี้มองหมาป่าตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ โดยไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
จากนั้นก็มีเสียงหมาป่าตัวอื่นขานรับกันไปมาในป่าเขา
“ดูท่าเจ้าเป็นราชาหมาป่าสินะ!”
“อู้วว~!”
หมาป่าตัวใหญ่สีเงินขาวดูแปลกตายิ่งขึ้นใต้แสงจันทร์กระจ่าง มันแหงนหน้าหอนยาว
“หอนอะไรนักหนา หุบปาก!”
“ดึกดื่นป่านนี้ยังหอนอีก รบกวนคนอื่นพักผ่อนหมดแล้ว”
หยุนอี้ปลดปล่อยแรงกดดันออกมาเพียงเล็กน้อย หมาป่าตัวใหญ่ก็หมอบลงกับพื้นทันที ส่งเสียงครางหงิง ๆ
มันมองหยุนอี้อย่างหวาดกลัว ไม่กล้าส่งเสียงอีกแม้แต่คำเดียว
แต่หยุนอี้ก็ไม่ได้คิดจะลงมือกับมัน จึงเก็บแรงกดดันกลับคืน
หมาป่าตัวใหญ่สีเงินขาวรู้ว่าหยุนอี้ยอมปล่อยมันไป จึงกระดิกหางไม่หยุด ก้มหัวลงเพื่อแสดงความยอมสยบ
“ไปเถอะ อยู่ให้ห่างหน่อย!” หยุนอี้ตบหัวหมาป่าตัวใหญ่เบา ๆ
เขาไม่อยากถูกรบกวนระหว่างทะลวงขั้น
หมาป่าตัวใหญ่สีเงินขาวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าทันที ก่อนหอนยาวเพื่อบอกให้ฝูงหมาป่าถอยห่าง