ข้อความถูกส่งออกไป ในกลุ่มเงียบสนิท
รูปโปรไฟล์ของเจ้ากั๋วชิ่งยังคงเป็นสีเทา ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
เวลาผ่านไปเต็ม ๆ สองนาที
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ใช่
มีเพียงคำเดียว
เจ้ากั๋วชิ่งใช้เวลานานขนาดนี้กว่าจะตอบกลับมาแค่คำเดียว ก็เพียงพอจะบอกอะไรได้แล้ว
หลี่เม่ไม่ได้หยุดมือ
【เจ้าของกลุ่ม】:ในลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานคุณ มีแฟ้มคดีเก่าจากเมื่อสิบสองปีก่อนถูกกดทับอยู่
【เจ้าของกลุ่ม】:ทุกครั้งที่ฝนตกฟ้าครึ้มแล้วแผลเก่ากำเริบ คุณจะขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน แล้วเปิดแฟ้มนั้นอ่านเพียงลำพัง
【เจ้าของกลุ่ม】:เรื่องนี้ แม้แต่ภรรยากับลูกของคุณก็ยังไม่รู้
ในกลุ่มไม่มีใครพูดอะไร
ถ้าเรื่องที่ถูกยิงแทนกันยังพอมีร่องรอยให้สืบค้นได้จากเอกสารลับบางฉบับ
แต่ความลับที่ว่าเขาเปิดแฟ้มคดีอ่านคนเดียวในห้องทำงาน ทั้งยังปิดบังแม้กระทั่งครอบครัว แบบนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีคนที่สามรู้!
【เมิ่งเชา】:เดาสุ่มแน่ ๆ!
เมิ่งเชาโผล่ขึ้นมา
【เมิ่งเชา】:ต้องเดาสุ่มแน่ ๆ! นายตำรวจเก่ามีบาดแผล มีคดีเก่าที่วางไม่ลง เรื่องแบบนี้เดาง่ายจะตาย! มันตรงกับภาพจำเหมารวมที่คนทั่วไปมีต่อนายตำรวจเก่า!
หลี่เม่เห็นเมิ่งเชาที่กำลังโวยวาย จึงหันปากกระบอกปืนไปทางอื่น
【เจ้าของกลุ่ม】:@เมิ่งเชา
【เจ้าของกลุ่ม】:คดี ‘ห้องปิดตายชุดแดง’ ที่ทำให้คุณมีชื่อเสียง ขั้นตอนการอนุมานที่เปิดเผยต่อสาธารณะสมบูรณ์แบบจนแทบไร้ที่ติ
【เมิ่งเชา】:แน่นอนอยู่แล้ว! นั่นคือผลงานชิ้นเอกของอัจฉริยะอย่างฉันเชียวนะ!
【เจ้าของกลุ่ม】:แต่ในบันทึกของคุณ มีแนวทางอนุมานที่ผิดพลาดอยู่สองครั้ง ซึ่งคุณฉีกทิ้งแล้วเผาทำลายไป
ข้อความของเมิ่งเชาขาดหายไปทันที
【เจ้าของกลุ่ม】:ที่คุณพลิกสถานการณ์ได้ในครั้งที่สาม ไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณอัจฉริยะอะไรทั้งนั้น
【เจ้าของกลุ่ม】:แต่เป็นเพราะคุณบังเอิญสังเกตเห็นคราบโคลนสีแดงที่ผิดปกติบนพื้นรองเท้าของผู้ตาย
【เมิ่งเชา】:……
【เมิ่งเชา】:เชี่ย
เมิ่งเชาเงียบไปนาน ไม่ได้งัดคำพูดมีไหวพริบออกมาอีกแม้แต่คำเดียว
นั่นคือความลับที่ใหญ่ที่สุดของเขา!
เพื่อรักษาภาพลักษณ์อัจฉริยะเอาไว้ ก่อนปิดคดีเขาลงมือเผาบันทึกการอนุมานที่ผิดพลาดทั้งสองฉบับด้วยตัวเอง แม้แต่ผู้ช่วยที่สนิทที่สุดก็ยังไม่เคยเห็น!
เจ้าของกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าเป็นแค่คนธรรมดาคนนี้รู้ได้อย่างไรกัน?!
ไม่มีใครในกลุ่มหยิบคำว่า “คนธรรมดา” มาล้อเล่นอีก
เมื่อครู่ยังมีทั้งความไม่พอใจและข้อกังขา แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้ามองเรื่องนี้เป็นเรื่องล้อเล่นอีกแล้ว
【หานตง】:เป็นไปไม่ได้……
【หานตง】:เมื่อกี้ฉันเจาะเข้าไปในระบบงานตำรวจของเมืองตงไห่ แฟ้มคดีของเมิ่งเชาไม่มีการกล่าวถึงคราบโคลนสีแดงหรือบันทึกการอนุมานที่ผิดพลาดเลย
【สวีอาน】:ความลับที่ถูกปิดกั้นทางกายภาพ ถูกอ่านออกมาโดยตรง
【สวีอาน】:เขาไม่ได้กำลังคาดเดา แต่กำลังบอกข้อเท็จจริง
นิ้วของหลี่เม่ค้างอยู่เหนือหน้าจอ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่รูปโปรไฟล์ของเฉินกั๋วตงเป็นคนสุดท้าย
ในเมื่อจะสร้างบารมี ก็อย่าทำค้าง ๆ คา ๆ
คนสุดท้าย เฉินกั๋วตง
【เจ้าของกลุ่ม】:@เฉินกั๋วตง
【เจ้าของกลุ่ม】:คนที่เข้าเวร ประชุม และนำทีมจับกุมที่สถานีตำรวจในช่วงกลางวันคือเฉินกั๋วตง
【เจ้าของกลุ่ม】:แต่คนที่รับช่วงเวร สอบสวน และไปตรวจที่เกิดเหตุพร้อมเปิดแฟ้มคดีในตอนกลางคืน กลับเป็นเฉินกั๋วเหลียง
【เจ้าของกลุ่ม】:พี่น้องฝาแฝดของคุณ คนหนึ่งอยู่เบื้องหน้า อีกคนอยู่เบื้องหลัง ใช้ตัวตนนายตำรวจสืบสวนชุดเดียวกันร่วมกัน
หลี่เม่พิมพ์บรรทัดสุดท้ายเสร็จ แล้วกดส่ง
【เจ้าของกลุ่ม】:ความลับนี้ จะให้ฉันพูดต่อไหม?
ข้อความถูกส่งออกไป ในกลุ่มเงียบลงอีกครั้ง
หานตงไม่ส่งข้อความมาอีก ทางฝั่งสวีอานก็ไม่มีความเคลื่อนไหว
ใช้ตัวตนร่วมกันงั้นเหรอ?!
ความลับระดับที่อาจทำให้ตำรวจตกงาน หรือถึงขั้นติดคุก เขากลับพูดออกมาอย่างไม่ลังเล
ไม่มีใครพูดอะไร
ข้อความไม่กี่บรรทัดบนหน้าจอทำให้คำถามที่มีเมื่อครู่หยุดลงทั้งหมด
เมิ่งเชาก็ไม่โผล่มาอีก
เวลาผ่านไปเต็ม ๆ ห้านาที
【เฉินกั๋วตง】:คุณ……เป็นใครมาจากไหนกันแน่?
เขาไม่ได้ปฏิเสธ!
คำพูดของเฉินกั๋วตงเท่ากับยอมรับแล้ว
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ทุกคนเงียบ
เจ้ากั๋วชิ่ง นายตำรวจรุ่นเก่า เปลี่ยนจากท่าทีสบาย ๆ ก่อนหน้านี้ น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ตั้งแต่นี้ไป ห้ามใครลองหยั่งเชิงถามเจ้าของกลุ่มอีก
ความลับสามเรื่องที่ไม่มีทางรั่วไหลออกไปได้เด็ดขาด
ความลับส่วนตัวของคนสามคนจากคนละโลก ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย
เรื่องนี้เกินกว่าความเข้าใจเดิมของพวกเขาไปแล้ว
ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไร พวกเขาก็ไม่อาจมองหลี่เม่ที่อยู่เบื้องหลังบัญชีนี้เป็นแค่ “คนธรรมดา” อีกต่อไป
【เมิ่งเชา】:ไม่ใช่สิ……ท่านเจ้าของกลุ่ม!
ในที่สุดเมิ่งเชาก็ได้สติ แล้วรัวคำถามไม่หยุด
【เมิ่งเชา】:คุณรู้จักตัวฉันในอีกโลกหนึ่งใช่ไหม? ตัวฉันในอีกโลกก็เป็นอัจฉริยะแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?
【เมิ่งเชา】:คุณรู้แม้กระทั่งบันทึกที่ฉันเผาทิ้ง คุณมีความสามารถย้อนเวลาใช่ไหม?
【หานตง】:เจ้าของกลุ่ม แหล่งข้อมูลของคุณมาจากไหนกันแน่?
【หานตง】:เป็นการสังเกตการณ์ควอนตัมจากมิติที่สูงกว่า หรือเป็นอัลกอริทึมขั้นสูงบางอย่างที่พวกเราไม่อาจเข้าใจ?
ในกลุ่มกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
ทุกคนต่างอยากได้คำตอบจากหลี่เม่
หลี่เม่มองข้อความที่เด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ได้แทรกอะไรลงไป
เขาไม่ได้ฉวยโอกาสแต่งตัวตนลึกลับลึกซึ้งขึ้นมา
และไม่ได้ใช้คำโกหกที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มาแก้ตัว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนฉลาดระดับแนวหน้า พูดมากเท่าไร ก็ยิ่งผิดพลาดมากเท่านั้น
【เจ้าของกลุ่ม】:ฉันเองก็กำลังหาสาเหตุอยู่
【เจ้าของกลุ่ม】:พวกคุณรอไปก่อนก็ได้
มีเพียงสองประโยค
คำถามซักไซ้ในกลุ่มกลับช้าลง
ท่าทีที่ไม่อธิบายและไม่ปกปิด กลับทำให้สมาชิกกลุ่มหยุดระแวงไปชั่วคราว
【สวีอาน】:เขาไม่ได้โกหก
สวีอานให้ข้อสรุปจากการวิเคราะห์พฤติกรรมอีกครั้ง
【สวีอาน】:เขารู้ความลับร้ายแรงของพวกเรา แต่เมื่อครู่ไม่ได้ใช้มันมาข่มขู่ และไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย
【สวีอาน】:พิจารณาจากตรรกะในการกระทำ อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย
【สวีอาน】:อีกอย่าง น้ำเสียงของเขาแฝงความสับสนที่เป็นจริง เขาอาจถูกเลือกโดยพลังบางอย่างเหมือนพวกเราจริง ๆ ก็ได้
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ผมเห็นด้วยกับมุมมองของคุณสวี
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ไม่ว่าคุณจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วยวิธีไหน
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้ใช้ความลับเหล่านี้มาทำลายพวกเรา
【เจ้ากั๋วชิ่ง】:ผมยอมรับอำนาจเจ้าของกลุ่มของคุณ
【เฉินกั๋วตง】:เห็นด้วย
【หลินชวน】:เห็นด้วย
【หานตง】:ในเมื่อเหล่าเจ้ากับเหล่าเฉินพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่มีความเห็น
【เมิ่งเชา】:ท่านเจ้าของกลุ่ม บนขาของคุณยังขาดเครื่องประดับห้อยอยู่ไหมครับ? แบบที่อนุมานคดีเป็นด้วย!
จังหวะการสนทนาในกลุ่มที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติ
ในที่สุดหัวข้อสนทนาก็ดูเป็นปกติขึ้นมาบ้าง
หลี่เม่เอนหลังพิงหัวเตียง เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ความไว้วางใจในเบื้องต้นก่อตัวขึ้นแล้ว
ต่อจากนี้ก็ต้องหาคำตอบว่ากลุ่มนี้ทำอะไรได้บ้าง
เสียงแจ้งเตือนเชิงกลดังขึ้นในหัว
น้ำเสียงไร้ความขึ้นลง แต่ทุกคำกลับชัดเจนแจ่มแจ้ง
นิ้วของหลี่เม่หยุดค้างอยู่บนหน้าจอ
ความสงบนิ่งเมื่อครู่หายไปแล้ว
เขาจ้องหน้าจอ ไม่ขยับ
เสียงหนึ่งที่มีเพียงหลี่เม่เท่านั้นจะได้ยิน ดังขึ้นในสมอง
“ยืนยันตัวตนเจ้าของกลุ่มแล้ว”
เสียงเชิงกลไร้อารมณ์แม้แต่น้อย
ม่านแสงสีฟ้าอ่อนโปร่งแสงลอยอยู่ตรงหน้า
【ระบบคนธรรมดาสุดแกร่งเปิดใช้งานเสร็จสมบูรณ์】
【คดีที่กำลังติดตาม: คดีฆาตกรรมสองศพและหั่นศพในหอพักหญิงมหาวิทยาลัยตงหลิน】
【ข้อกำหนดภารกิจ: ภายในหนึ่งวัน ค้นหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ต่อการคลี่คลายคดี และแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพื่อรับเงินรางวัล】
ในโทรทัศน์ เสียงจริงจังของผู้ประกาศข่าวหญิงยังคงดังต่อเนื่อง
“ชิ้นส่วนศพของผู้เสียหายถูกนำไปทิ้งแยกกันตามสถานีรับขยะรีไซเคิลแปดแห่งรอบมหาวิทยาลัย……”
เสียงรายงานข่าวจากโทรทัศน์ผสานเข้ากับเสียงแจ้งเตือนของระบบในสมอง