หลี่เม่จ้องแสงหน้าต่างตรงหน้า
เขาไม่ได้ส่งเสียง
แต่ก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย กระทั่งจังหวะหายใจก็ยังคงสม่ำเสมอ
ประสบการณ์ทำงานกะดึกตลอดห้าปีสอนให้เขาตั้งสติไว้ก่อนเมื่อเผชิญเรื่องใด
สายตาจับอยู่ที่คำว่า “หนึ่งวัน” บนแสงหน้าต่าง
หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
การคลี่คลายคดีชำแหละศพอำมหิตระดับนี้ภายในหนึ่งวัน เป็นภารกิจยากระดับนรกสำหรับตำรวจสืบสวนชั้นยอดทุกคน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาอย่างเขาที่ไม่เคยไปถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ
เขาเลื่อนสายตาลงไป มองหากลไกบทลงโทษ
【ภารกิจล้มเหลว ไม่มีบทลงโทษถึงตาย】
【แต่จะปิดรางวัลพิเศษสำหรับคดีแรกอย่างถาวร】
เมื่อเห็นว่าไม่มีบทลงโทษถึงตาย ไหล่ที่เกร็งแน่นของหลี่เม่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แรงกดดันมหาศาลบรรเทาลงบ้าง
เขาทบทวนข้อกำหนดของภารกิจอีกครั้ง แล้วเริ่มวิเคราะห์ทีละคำทีละประโยค
ระบบต้องการให้ “ค้นหาและส่งมอบเบาะแสที่มีประโยชน์” ไม่ได้ให้เขาคลี่คลายคดีด้วยตัวเอง ยิ่งไม่ใช่ให้ไปจับคน
หลี่เม่จับประเด็นนี้ได้อย่างรวดเร็ว
นั่นหมายความว่าเขาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตลงไปแนวหน้า ไม่ต้องต่อสู้กับคนร้ายที่เหี้ยมโหด
เขาแค่ส่งเบาะแสไปให้ก็พอ
เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
เขาขยับความคิดเล็กน้อย เปิดหน้าต่างคุณสมบัติส่วนตัวของระบบขึ้นมา
【ความรู้ด้านสืบสวน: ธรรมดา】
【การอนุมานเชิงตรรกะ: ธรรมดา】
【จิตวิทยาอาชญากรรม: ธรรมดา】
【การสังเกตร่องรอย: ธรรมดา】
【พื้นฐานนิติเวชศาสตร์: ธรรมดา】
คำว่า “ธรรมดา” เรียงกันเป็นแถวยาวอย่างเป็นระเบียบ
หลี่เม่จ้องข้อมูลแถวนั้น มองซ้ำถึงสามรอบ
เขาลูบคาง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มจนใจ
“นี่ไม่ไว้หน้าหัวหน้ากลุ่มกันเลยจริง ๆ”
เขาพึมพำเยาะตัวเองเสียงเบา
ชาติก่อนเขาขับรถรับจ้างผ่านแอปกะดึกอยู่ห้าปี
เคยเห็นเจ้าของกิจการที่ล้มละลายนั่งร้องไห้ฟูมฟายในเบาะหลังตอนตีสอง เคยเห็นคนขายเนื้อหิ้วถุงพลาสติกเปื้อนเลือดขึ้นรถตอนตีสาม และเคยเห็นคนเมาต่อยตีกันริมถนนตอนตีสี่
เขาฝึกฝนจนมีสายตาอ่านคนเป็น
แค่เห็นแววตาหรือท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้โดยสาร ก็พอจะตัดสินได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนอันตรายหรือเป็นเพียงคนทั่วไป
แต่นั่นเรียกว่าประสบการณ์ทางสังคม
ไม่ใช่ทักษะสืบสวน
ถ้าต้องให้เขาไปที่เกิดเหตุจริง ๆ แล้วดูรูปแบบการกระเซ็นของคราบเลือดว่าเป็นการกระเซ็นจากแรงต่ำหรือแรงสูง
หรือดูสีปื้นเลือดใต้ผิวหนังบนศพว่าเป็นสีแดงอมม่วงหรือแดงคล้ำ เพื่อคาดคะเนเวลาตาย
หรือไม่ก็ดูรอยเท้าที่ไม่สมบูรณ์บนพื้น แล้วย้อนคำนวณส่วนสูงกับน้ำหนักของผู้ต้องสงสัย
ถ้าให้เขาดูของพวกนี้จริง ๆ เขาคงมืดแปดด้าน
สายตาของหลี่เม่หยุดอยู่ตรงคำอธิบายด้านล่างสุดของหน้าต่าง
【คำอธิบายระดับคนธรรมดา】
【หมายเหตุ: คนธรรมดาไม่จำเป็นต้องมีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย】
【เพียงรวบรวมเบาะแสที่มีประโยชน์และส่งมอบอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ก็สามารถชี้นำความคืบหน้าของคดีและส่งผลต่อคำพิพากษาสุดท้ายได้เช่นกัน】
【ผลงานที่เกี่ยวข้องอาจได้รับการบันทึกลงในตำราสืบสวน และกลายเป็นกรณีศึกษาคลาสสิก】
หลี่เม่จ้องคำอธิบายไม่กี่บรรทัดนั้น แล้วอ่านซ้ำอีกครั้ง
ความผิดหวังเมื่อครู่สลายไป
เขาเข้าใจตำแหน่งของตัวเองในเหตุการณ์ทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
หากฝืนทำตัวเป็นนักสืบเทพแล้วใช้วิธีอนุมานแบบมืออาชีพ ย่อมเผยพิรุธแน่ เผลอ ๆ ยังพาคดีเข้าสู่ทางตันอีกด้วย
คนที่คลี่คลายคดีนี้ได้จริง ๆ ไม่ใช่เขาเลย
แต่เป็นกลุ่มแชตในโทรศัพท์ต่างหาก
ในกลุ่มมีทั้งนักสืบอัจฉริยะ นิติเวชอาวุโส นักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรม ตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋า และแฮกเกอร์
ปล่อยให้พวกเขาอนุมาน ส่วนเขารับหน้าที่หาข้อมูล จัดการอภิปราย แล้วนำข้อสรุปไปใช้ในโลกจริง
สิ่งที่เขาต้องทำมีแค่หาเอกสาร จัดให้ผู้เชี่ยวชาญกลุ่มนี้ร่วมกันวิเคราะห์ จากนั้นนำข้อสรุปที่ได้ไปลงมือในโลกจริงอย่างมั่นคง
【มอบรางวัลผูกมัดครั้งแรกแล้ว】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
ลูกแก้วสีทองสามลูกแตกสลายบนหน้าต่าง
【ได้รับ: สิทธิ์เข้าถึงข้อมูลคดีโดยอัตโนมัติ (ใช้ครั้งเดียว)】
【ได้รับ: สิทธิ์เผยแพร่ภารกิจในกลุ่ม (ถาวร)】
【ได้รับ: สิทธิ์มอบซองแดงความสามารถ (ถาวร)】
หลี่เม่ตรวจอ่านรายละเอียดของสิทธิ์ทั้งสามอย่างถี่ถ้วน
ยิ่งอ่าน เขาก็ยิ่งระมัดระวัง
ขอบเขตของระบบเขียนไว้อย่างชัดเจน
ระบบมีเพียงเครื่องมือและสำนวนคดีที่ถูกต้องตามกฎหมายให้ ไม่ได้ช่วยเจ้าของระบบอนุมาน
ใต้คำอธิบายยังมีข้อความสีแดงอีกบรรทัด: ห้ามเจ้าของระบบข้ามหน้าตำรวจไปจับกุมผู้ต้องสงสัยเอง ต้องยึดหลักพื้นฐานของพลเรือนอย่างเคร่งครัด
หลี่เม่พอใจกับข้อนี้มาก
หลี่เม่พอใจกับเงื่อนไขนี้อย่างยิ่ง
เขาหยิบโทรศัพท์ที่สะอาดผิดปกติเครื่องนั้นขึ้นมา แล้วสลับไปยังเบราว์เซอร์
ค้นหา: ประกาศให้รางวัลของตำรวจเจียงเฉิง
ผลการค้นหาอันดับแรกที่ปักหมุดไว้คือคดีชำแหละศพในมหาวิทยาลัยตงหลิน
พื้นหลังสีแดง ตัวอักษรสีขาว จำนวนเงินรางวัลเด่นสะดุดตาอยู่ตรงตำแหน่งที่เห็นชัดที่สุด
【บุคคลที่มอบเบาะแสชี้ขาดและช่วยเหลือหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะในการคลี่คลายคดีนี้ จะได้รับเงินรางวัลหนึ่งล้านหยวนถ้วน】
หนึ่งล้าน
นี่ไม่ใช่เช็คเปล่า
กระบวนการให้ประชาชนช่วยเหลือการสืบสวนในโลกคู่ขนานแห่งนี้พัฒนาไปมากแล้ว
ขอแค่เบาะแสใช้ได้ ตำรวจก็โอนเงินให้ทันทีโดยไม่บิดพลิ้ว
หลี่เม่คิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนรับจ้างทำงานชั่วคราว
เงินในบัญชีธนาคารรวมกับเงินสดที่มีอยู่ ทั้งหมดไม่ถึงสามพันหยวน
ค่าเช่าบ้านเดือนหน้าหนึ่งพันสองร้อยหยวน
ค่าน้ำค่าไฟประมาณสองร้อยหยวน
เงินที่เหลือในเมืองค่าครองชีพสูงแห่งนี้ คงต้องกินบะหมี่เส้นแห้งที่ถูกที่สุดประทังชีวิตไปวัน ๆ
เงินเก็บแค่นี้ทนใช้ได้ไม่กี่เดือน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ขอเพียงเบาะแสที่ส่งไปช่วยคลี่คลายคดีได้ เขาก็จะได้เงินหนึ่งล้านหยวน
มากพอให้ย้ายออกจากห้องเก่าซอมซ่อที่สีผนังหลุดล่อนแห่งนี้ทันที
อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าครองชีพไปอีกนาน
หลี่เม่ไม่ลังเลอีกต่อไป
เขากดเปิดไอคอนขาวดำที่ถอนตัวออกไม่ได้
ในกลุ่ม ผู้เชี่ยวชาญยังคงถกเถียงเรื่องตัวตนของเขา เดากันว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นสิ่งมีชีวิตจากมิติไหน
หลี่เม่ไม่ได้อธิบาย
เขาใช้สิทธิ์ที่เพิ่งได้รับทันที
【หัวหน้ากลุ่มเผยแพร่ภารกิจในกลุ่มแล้ว!】
กรอบแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้นกลางห้องแชต
【ชื่อภารกิจ: คดีฆาตกรรมหญิงสาวสองคนในหอพักมหาวิทยาลัยตงหลินและชำแหละศพ】
【กำหนดเวลาภารกิจ: หนึ่งวัน】
【รางวัลภารกิจ: ระบบจะคำนวณและมอบให้ตามระดับผลงาน】
【โควตาผู้สืบสวนหลัก: 3 คน】
ข้อความเพิ่งส่งออกไป
แทบไม่มีการหน่วงแม้แต่ 0.1 วินาที
【เมิ่งเชาคว้าโควตาผู้สืบสวนหลักได้แล้ว!】
【หลินชวนคว้าโควตาผู้สืบสวนหลักได้แล้ว!】
【เฉินกั๋วตงคว้าโควตาผู้สืบสวนหลักได้แล้ว!】
โควตาสามที่หายวับไปในพริบตา
คนอื่นที่ช้ากว่าไปครึ่งจังหวะพากันระเบิดอารมณ์
กลุ่มแชตที่ก่อนหน้านี้ยังเงียบกริบ พลันคึกคักขึ้นมาทันที
【หานตง】: ???
【หานตง】: เดี๋ยวนะ พวกคุณกดกันเร็วขนาดไหนเนี่ย? ฉันเป็นแฮกเกอร์ ใช้สคริปต์ยังแย่งไม่ทันนิ้วมือพวกคุณอีกหรือ?
【หานตง】: โค้ดพื้นฐานของกลุ่มนี้เขียนยังไงกันแน่? ถึงกับเมินปลั๊กอินโกงของฉันได้ด้วย?!
【เมิ่งเชา】: ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เจ้าแมวเฒ่า นายไหวไหมเนี่ย!
【เมิ่งเชา】: ต่อหน้าความเร็วมืออันเหนือชั้น สคริปต์ทุกตัวก็เป็นแค่เสือกระดาษ!
【เมิ่งเชา】: ในที่สุดก็มีคดีแล้ว! ทางนี้ฉันเบื่อจนแทบไม่มีอะไรทำแล้ว! หัวหน้ากลุ่มสุดยอด!
【เฉินกั๋วตง】: เป็นความเคยชินจากอาชีพ เห็นคดีฆาตกรรมทีไร ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมองทุกที
【หลินชวน】: คดีชำแหละศพหรือ? ดีเลย ฉันถนัดต่อภาพปริศนาที่สุด
【หลินชวน】: โดยเฉพาะชิ้นเนื้อที่ถูกหั่นกระจัดกระจาย พยายามปกปิดความจริง พวกมันมักบอกความลับบางอย่างที่ฆาตกรไม่อยากให้ใครรู้
หลินชวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เนื้อหากลับชวนขนลุกพอสมควร
【เจ้ากั๋วชิ่ง】: เหล่าเฉิน นายทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ ทางนั้นคดีไม่มากพออีกหรือ? จะมาแย่งอะไรกับตาแก่อย่างฉันที่ใกล้เกษียณแล้ว?
【เฉินกั๋วตง】: ผู้อำนวยการเจ้า เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น นี่เป็นภารกิจแรกที่หัวหน้ากลุ่มส่งมาเชียวนะ