“ผู้กองจ้าว”
หลี่เม่มองจ้าวไห่
“คำว่า ‘เก็บมาได้’ ที่โจรโฉดพูด อาจเชื่อถือไม่ได้”
“หลังพบตัวเธอแล้ว ให้รับรองความปลอดภัยของเธอเป็นอันดับแรก”
“ส่วนสถานการณ์หลังจากนั้น ให้เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินสภาพจิตใจเป็นผู้ประเมิน”
สีหน้าล้อเล่นของเหลยกังค่อย ๆ จางหายไป
เขาจ้องหลี่เม่
อีกฝ่ายไม่ถูกเบี่ยงเบนด้วยรายละเอียดชวนพิศวง และไม่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ
ตั้งแต่ต้นจนจบ ยึดถือเพียงขั้นตอนกับข้อเท็จจริง
เหลยกังเข้าใจแล้ว
การพบกันครั้งนี้ เขาไม่มีแต้มต่ออื่นใดให้แลกอีก
“นี่เป็นช่องทางติดต่อที่พวกมันสองคนใช้กันบ่อยในช่วงนี้”
เหลยกังก้มหน้า บอกหมายเลขชุดหนึ่งกับรหัสลับอีกคำ
“พวกคุณอ้างว่า ‘ได้เงินมาแล้ว ออกมาแบ่งกัน’ เพื่อนัดพวกมันไปที่ห้องส่วนตัวในหมู่บ้านสือเฉียวได้”
จ้าวไห่จดหมายเลขไว้
เขาไม่ได้ใช้ข้อเสนอจับกุมของเหลยกังทันที
“จัดเจ้าหน้าที่เทคนิคตรวจสอบเส้นทางสัญญาณสถานีฐานของหมายเลขนี้ก่อน” จ้าวไห่หันไปสั่งการ
การสอบปากคำใกล้สิ้นสุดลงแล้ว
หลี่เม่ลุกขึ้น เตรียมตัวจากไป
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องสอบปากคำ หลี่เม่ก็หยุดฝีเท้า
เขาหันกลับไปมองเหลยกังแวบหนึ่ง
เหลยกังเอนพิงพนักเก้าอี้สเตนเลส มุมปากประดับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ลากพวกเดียวกันลงเหวไปด้วย
รอยยิ้มนั้นชั่วร้ายถึงขีดสุด
หลี่เม่ไม่พูดอะไร ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องสอบปากคำ
ประตูเหล็กปิดลงด้านหลัง
“ปัง”
หลังประตูห้องสอบปากคำปิดสนิท เหลยกังก็พูดเสียงต่ำว่า “พวกมันคงนึกไม่ถึงว่าฉันจะขายพวกมันก่อน”
เหลยกังถูกควบคุมตัวกลับไปยังสถานีตำรวจเมือง