หลี่เม่พยักหน้า
“ในเมื่อรับประกันความปลอดภัยได้ ผมก็ยอมปรากฏตัวตามแผนของพวกคุณ”
หลี่เม่มีสติแจ่มชัด
“ในเมื่อเขาจับตาผมอยู่แล้ว ก็ฉวยโอกาสนี้ดูให้ชัดว่าเขาต้องการอะไรจากคนธรรมดาอย่างผมกันแน่”
ซุนเฉียงยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วทันที
“คุณหลี่ แบบนี้ไม่เหมาะครับ”
ซุนเฉียงก้าวพรวดเข้ามาขวางข้างกายหลี่เม่
“เหลยกังเป็นโจรโหดที่มีคนตายติดมือ หลบหนีมาสิบสองปีแล้ว”
“คนแบบนี้อันตราย ความเสี่ยงจากการพบหน้ากันจะมองข้ามไม่ได้เด็ดขาด”
หลี่เม่หันไปมองซุนเฉียง
“หัวหน้าซุน ผมไม่ได้จะไปเจรจาลับ ๆ”
เสียงของหลี่เม่ไม่ดัง ทว่าท่าทีไร้ช่องให้ต่อรอง
“ผมจะไปทำให้เขาหมดหวัง ในสถานที่ที่ตำรวจควบคุมอยู่”
จ้าวไห่ดับบุหรี่ในมือ
“หัวหน้าซุน วางใจได้ครับ”
จ้าวไห่มองซุนเฉียง พลางกำชับอย่างจริงจัง
“การสอบสวนจะมีการบันทึกเสียงและภาพตลอดเวลา คำรับปากทุกอย่างต้องชอบด้วยกฎหมายและระเบียบ”
“ตำรวจไม่มีทางเอาความปลอดภัยของคุณหลี่ไปแลกกับคำให้การที่ยังไม่ได้ตรวจสอบเด็ดขาด”
ซุนเฉียงถอยไปครึ่งก้าว ไม่ขัดขวางอีก
ประตูเหล็กห้องสอบสวนถูกผลักเปิด
แสงไฟสีขาวส่องจนใบหน้าคนซีดเผือด
หลี่เม่เดินเข้าไป
เหลยกังนั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวนสเตนเลส มือเท้าถูกล็อกไว้ทั้งหมด
เมื่อได้ยินเสียง เหลยกังก็เงยหน้าขึ้น
เขาไม่ได้มองจ้าวไห่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าหลี่เม่ตลอดเวลา
เขาจ้องใบหน้าธรรมดา ๆ นั้น
อยู่นานมาก
ดูเหมือนเหลยกังจะนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าชายหนุ่มที่นั่งรถไปด้วยอย่างเงียบ ๆ บนถนนขึ้นเขา จะเป็นคนเดียวกับผู้ที่พลิกคดีใหญ่หลายคดีได้อย่างง่ายดายตรงหน้า