เฉินตงเม่ยมองไปที่หลินซิ่ง “พี่หลินซิ่ง คนข้างนอกน่ะ ปากก็อยู่ที่พวกเขา จะพูดอะไรเราก็ห้ามไม่ได้ เราก็แค่ปิดประตูอยู่กันไป ช้าหรือเร็วมันก็ชัดเจนเองว่าดำหรือขาว
ตราบใดที่พวกเขาไม่มาพูดต่อหน้าฉัน ฉันก็ถือว่าไม่รู้”
พูดพลาง เธอก็จับมือหลินซิ่งไว้ ซาบซึ้งใจยิ่ง “พี่หลินซิ่ง ฉันรู้ว่าบ่ายนี้พี่มาหาฉัน เพราะเป็นห่วง ฉันรู้สึกขอบคุณมาก ฉันมีครอบครัวแม่สามี มีพวกพี่ มีพวกเจียงเอ้อเฉิ่น พวกคุณต่างหากคือคนที่ฉันใส่ใจ จะไปเสียอารมณ์โกรธพวกปากหมาให้มันได้อะไร!
เมื่อกี้เจียงเอ้อเฉิ่นก็บอกแล้ว เรื่องนี้เฉินจิ้งเป็นคนจงใจ ส่วนนางเองตอนนี้ก็ไปยุ่งกับเลขาฯ ฉันรู้สึกว่าเรื่องชู้สาวพรรค์นี้มันร้ายแรงกว่าข่าวลือที่พวกนั้นนินทาฉันตั้งเยอะ เราก็รอดูไปเถอะ!”
เฉินตงเม่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน
หลินซิ่งมองเฉินตงเม่ยด้วยความประหลาดใจ “ตงเม่ย เธอคิดแบบนี้ได้ก็ดีจริง ๆ ฉันได้ยินว่าคนทางบ้านแม่เธอไม่ค่อยดีกับเธอ ฉันเองตอนเด็กก็เฝ้าแต่อยากให้ได้อยู่กับแม่แท้ ๆ เห็นแม่คนอื่นรักลูกตัวเอง ฉันก็อิจฉา คิดว่าถ้าฉันไม่ถูกยกให้คนอื่นเลี้ยง คงจะมีความสุขกว่านี้ ไม่คิดว่าเธอจะมีแม่แท้ ๆ แต่ก็ไม่ได้ดีกว่าฉันสักเท่าไหร่!”
หลินซิ่งนึกถึงเรื่องเศร้า น้ำตาก็เอ่อคลอขอบตาในทันใด
เฉินตงเม่ยลูบมือเธอ “ใครที่ทำไม่ดีกับเรา เราก็อย่าไปเก็บมาคิด ถือซะว่าไม่มีความสัมพันธ์นั่น แล้วถนอมดูแลคนที่ดีกับเราก็พอ”
หลินซิ่งยิ้มอย่างขมขื่น “ตงเม่ย เธอมาเจอครอบครัวของอาเฉิ่น นับเป็นบุญของเธอ ไม่เหมือนกับฉัน เอ้อหนิวนั่นมันไม่ใช่คน!”
เฉินตงเม่ยจะไม่รู้ได้อย่างไร เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้จะปลอบยังไง