ตอนนี้แม่สามีกับพี่ใหญ่ต่างหลับกันหมดแล้ว พวกเขาทำงานมาทั้งวัน กลางคืนย่อมเหนื่อยล้า
เสียงแค่นี้ไม่พอจะปลุกพวกเขาให้ตื่น
เฉินตงเม่ยตื่นเต้นจนตัวสั่น ในความร้อนรนหาไม่เจออะไรอื่น คว้าหมอนของเจียงเหวินฮ่าวมากอดไว้แนบอก
นางคิดไว้หมดแล้ว หากคนร้ายบุกเข้ามา นางจะเอาหมอนนี่แหละทุ่มใส่
พอนึกขึ้นได้ว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดยังสว่างอยู่ นางรีบเป่าให้ดับ กระโดดลงจากเตียงอิฐ ย่องเบาเข้าไปใกล้ประตู
เครื่องเรือนในห้องนางคุ้นเคยดี คงไม่ชนอะไรทั้งนั้น
ตอนนี้ ข้างนอกกลับไม่มีเสียงใดๆ อีก
เฉินตงเม่ยใจเต้นระทึก จับฟังอยู่ที่ประตู
คนร้ายทำไมถึงหยุดเคลื่อนไหวเล่า?
หรือว่ากำลังค้นห้องโถงใหญ่?
แล้วทำไมถึงเงียบกริบเช่นนี้
ขณะแนบหูฟังอยู่ที่ประตู จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา กำลังมุ่งตรงมาทางตน
เฉินตงเม่ยกำหมอนแน่น หลบอยู่หลังประตู รอให้คนร้ายเข้ามาแล้วจะฟาดด้วยหมอน
นางคิดแผนไว้แล้ว เดี๋ยวตีถูกคน ก็จะผลุนผลันออกไป แล้วดึงประตูปิด กักคนร้ายไว้ในห้อง จากนั้นก็ตะโกนให้แม่สามีกับพี่ใหญ่ตื่นขึ้นมาเรียกคน
เฉินตงเม่ยแผ่นหลังชุ่มเหงื่อ กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
คนร้ายมือแตะที่จับประตู แล้วก็เริ่มผลักประตู
เฉินตงเม่ยจ้องจังหวะ พูดได้ว่าช้าไปนิดก็ไม่ทัน ประเดี๋ยวที่คนๆ นั้นก้าวเข้ามา นางก็ยกหมอนฟาดใส่ทันที
หมอนยัดไส้ด้วยเปลือกบักกวีต อัดแน่นแข็งแรง และเฉินตงเม่ยเองก็ทำงานหนักเป็นประจำ แรงมือจึงไม่เบา