ผู้หญิงสามคนที่กำลังยื้อยุดกันอยู่ในลานบ้านหยุดชะงัก หันไปมองเจียงเอ้อเฉิ่นกันหมด
เจียงเอ้อเฉิ่นวิ่งมาอย่างร้อนรน เหงื่อเต็มหน้าผาก
"ดูท่าทางของเจ้านี่สิ เมื่อบ่ายมัวแต่คุยกับชาวบ้าน ไม่ได้ทำงานเลยใช่ไหม?"
เจียงเอ้อเฉิ่นหัวเราะแหะ ๆ "ข้าวโพดก็เก็บหมดแล้วนี่ จะรีบอะไรกัน วันนี้ให้พวกมันสามคนไปทำงาน ข้าไปสืบข่าวมาโดยเฉพาะเลยนะ หึ ๆ"
พูดพลางนางก็เข้าใกล้ด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์
"ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ ข่าวที่ข้าได้ยินวันนี้มันไม่ธรรมดาเลย!"
ว่าแล้วนางก็จงใจวางก้าม
"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านรู้จักแม่ม่ายหลี่ไหม?"
เกาหงเสียอึ้งไป "แม่ม่ายหลี่คนไหน?"
เจียงเอ้อเฉิ่นร้อนใจตบแขนนางป้าบ "โอ๊ย พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเป็นอะไรไป ก็แม่ของเฮอฮวาไง ท่านลืมไปแล้วหรือ ผู้ชายตายไปสามสี่ปีได้แล้วนั่น คนที่อยู่ข้างบ้านเลขาพรรคเป๊ะ ๆ"
พูดถึงตอนท้าย ดวงตานางเป็นประกาย
เกาหงเสียมองนาง ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันใด "อ้อ ที่แท้ก็คนนั้นนี่เอง! งั้นเจ้าก็บอกว่าแม่ของเฮอฮวาก็จบแล้ว ยังจะมาว่าแม่ม่ายหลี่อะไรอีก! ฟังดูน่าเกลียดชะมัด!"
"โอ๊ย คนในหมู่บ้านเขาเรียกกันอย่างนั้นทั้งนั้นแหละ ข้าจะบอกเจ้าให้ เรื่องวันนี้น่ะ ป้าหม่าบอกข้ามา..."
"นี่ มันไปเกี่ยวกับป้าหม่าได้ยังไงอีก ฟังแล้วปวดหัวชะมัด!"
เฉินตงเม่ยกับหลินซิ่งก็ฟังจนงงไปหมด
เจียงเหวินซงก็เข้ามาในบ้านตอนนี้พอดี ยืนฟังอยู่ข้างหลัง
เจียงเอ้อเฉิ่นร้อนใจ "พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งพูดได้ไหม ฟังข้าพูดให้จบก่อน!"