หวังซิ่วเจินฟังป้าหนิวเล่าจบ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
พี่สะใภ้ใหญ่ของนางพาแม่สามีไปบ้านอาเซี่ยว คงไปเยี่ยมญาติแน่ จะเกี่ยวอะไรกับนาง
ส่วนเฉินตงเม่ยที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้หันขวับมาจ้องป้าหนิว เอ่ยเสียงหลงว่า “ป้าหนิว ที่ท่านว่ามาเป็นความจริงหรือ”
ป้าหนิวรีบพยักหน้า สูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่งกว่าจะหายใจทัน
เห็นหน้าเล็ก ๆ ของเฉินตงเม่ยซีดขาว จึงถอนใจกล่าวว่า “จริงสิ ตอนนี้เดินออกปากหมู่บ้านไปแล้ว”
หวังซิ่วเจินมองเฉินตงเม่ยอย่างรังเกียจ เพิ่งจะอ้าปากด่าก็มีประกายความคิดแวบขึ้นในสมอง
“พี่สะใภ้หนิว พวกเขาไปทำอะไร”
ป้าหนิวตบมือฉาดแล้วรีบบอก “นึกออกแล้วสินี่! ข้าบอกนะ ที่ข้ามาก็เพื่อเล่าเรื่องนี้ โอ๊ย! ทำเอาข้าวิ่งจนเหนื่อยแทบตาย!”
หวังซิ่วเจินตอนนี้ไม่ถือสาที่ป้าหนิวดื่มน้ำเชื่อมของนางแล้ว ลูบมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วรีบเข้ามาใกล้
“ซิ่วเจินเอ๋ย เจ้ารีบหาทางเถิด ตอนแรกข้าเห็นพี่สะใภ้เจ้ากับแม่สามีออกจากหมู่บ้านก็ยังไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อกี้เดินผ่านหน้าประตูพี่สะใภ้เจ้า ได้ยินเด็กหญิงอวี้หงพูดว่า ไม่รู้ว่าอาเซี่ยวของนางจะเกลี้ยกล่อมคนบ้านเจียงได้ไหม จะให้ตนแต่งเข้าบ้าน
ข้าได้ฟัง ก็เชื่อมโยงกับเรื่องที่พี่สะใภ้เจ้ากับแม่สามีออกจากหมู่บ้าน มันตรงกันนี่!
ดูท่า พี่สะใภ้เจ้ารู้ว่าอวี้เหมยที่บ้านเจ้าไม่แต่งกับบ้านเจียงแล้ว ก็เลยปักธงคิดถึงบ้านเจียง อยากให้อวี้หงของบ้านนางแต่งเข้าบ้านเจียง”
หวังซิ่วเจินฟังจบ ทั้งคนก็แข็งทื่อ
นังโจวลี่ฮวานี่ ช่างอายุสั้นแท้ กล้าดีมาแย่งบ้านเจียงกับบ้านตน!
เมื่อเช้าหนุ่มบ้านเจียงเพิ่งส่งข่าวมา บอกว่าดวงชะตาของเขากับตงเม่ยต้องกัน เรื่องตกลงเรียบร้อยแล้ว จะยอมให้อวี้หงแต่งเข้าบ้านได้อย่างไร
แต่ว่า...
หวังซิ่วเจินนึกถึงแม่สามีไช่กุ้ยฮวา
อาเซี่ยวเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแม่สามี ถ้าแม่สามีเกลี้ยกล่อมอาเซี่ยว แล้วให้อาเซี่ยวไปคุยเรื่องนี้กับบ้านเจียง บ้านเจียงอาจจะตกลงจริง ๆ
ยังไงบ้านเจียงยอมให้ตงเม่ยแต่งแทน ก็ย่อมยอมให้อวี้หงแต่งแทนเช่นกัน
ไม่ว่าอย่างไร บ้านเจียงก็ไม่เสียเปรียบ
หวังซิ่วเจินพลันรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมา
นางหันไปมองเฉินตงเม่ยแวบหนึ่ง สมองขบคิด แล้วจู่ ๆ ก็วางใจ