เฉินตงเม่ยหน้าซีดเผือดมองท่านป้า รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
หัวใจที่ลอยค้างก็ตกลงสู่ความตายในที่สุด!
พี่เขยเจียงฟังคำอาเซี่ยวแล้ว จะแต่งกับพี่อวี้หงแห่งบ้านท่านลุงหรือ?
"ท่านป้า ข้า... ข้าไม่เป็นไร"
เฉินตงเม่ยก้มหน้าลง เสียงลอดออกมาจากลำคอ แหบแห้งจนฟังไม่เป็นเสียง
"ตงเม่ย..."
เฉินหงอิงบีบมือเฉินตงเม่ยแน่น กำลังจะเอ่ยปาก หวังซิ่วเจินก็เบียดเข้ามา ถอนหายใจขัดจังหวะพี่สาวสามี
"พี่ใหญ่ ยังไงก็ไม่เป็นไรหรอก บ้านเจียงเขาดูแคลนตงเม่ยของเรา ก็แล้วไป รอให้พ้นช่วงนี้ไป เราจะหาคู่ครองที่ดีกว่าให้ตงเม่ย ยังไงก็ต้องดีกว่าบ้านเจียงแน่"
หวังซิ่วเจินดีใจเต็มที่
มองเฉินตงเม่ยเหมือนเห็นถุงเงิน
เฉินตงเม่ยมองแม่ อ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยอะไร
เมื่อบ้านเจียงไม่ต้องการนาง ก็ทำตามแผนสอง
นางเม้มปาก ก้มหน้าลง ท่าทางว่าง่าย
เฉินหงอิงมองหวังซิ่วเจิน ตะลึงงัน "เจ้าเพ้ออะไร?
จะหาคู่ครองใหม่ให้ตงเม่ยทำไม?"
"พี่ใหญ่ บ้านเจียงให้เจ้ามาบอกข่าวมิใช่หรือ? เจ้าต้องเป็นพยานให้ข้านะ ถ้าบ้านเจียงจะเอาเงินคืน ข้าไม่ให้แน่ สักอีแปะก็ไม่ให้ เราก็ไม่ได้บอกว่าขัดข้อง นี่พวกเขาเองที่จะถอนหมั้น จะโทษเราไม่ได้!"
หวังซิ่วเจินกลอกตา รีบดึงพี่สาวสามีมาเป็นพยานให้ตนเอง
เฉินหงอิงถูกนางพูดวกวนจนมึนงง
เห็นนางยังพูดต่อ ก็รู้สึกรำคาญใจ
เฉินตงเม่ยพูดเบาๆ "ท่านป้า ท่านพักก่อน ข้าจะไปรินน้ำให้"