เฉินตงเม่ยลูบคลำเสื้อผ้า เธอไม่เคยสวมชุดใหม่ จึงคิดว่าที่ดูยับย่นเป็นเพราะถูกยัดในถุงผ้า
ไม่ได้สังเกตเลยว่าเสื้อผ้าเหล่านี้คือของเก่า
"อืม"
นางไม่อยากคุยกับพี่สาวคนโต ได้แต่หวังให้นางรีบไปเสีย
เฉินอวี้ฉินมองนางเหมือนมองคนโง่ รู้สึกไร้รสชาติ จึงเดินไปโรงครัวหาหวังซิ่วเจิน
"อาเสี่ยว ข้าพูดสักอย่างอย่าว่ากันนะ ข้าว่าที่อาเสี่ยวไม่ชอบตงเม่ยก็มีเหตุผล ตงเม่ยคนนี้น่ะ ไม่รู้จักกาลเทศะเสียเลย ผู้ชายดี ๆ อย่างเจียงเหวินฮ่าว ช่างน่าเสียดาย!
อวี้เหมยยกให้ตงเม่ยได้ยังไงกัน"
หวังซิ่วเจินก็รู้สึกเสียดาย
"เฮ้อ! ช่างเถอะ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะถอนหมั้นกับบ้านเจียงยุ่งยาก ข้าอยากถอนงานแต่งนี้เหลือเกิน"
เฉินอวี้ฉินตาเป็นประกาย "อาเสี่ยว ทำไมไม่คิดถึงอวี้หงน้องข้าบ้างเล่า อวี้หงแก่กว่าตงเม่ยสองเดือน ให้นางแต่งแทนไป ต้องดีกว่าตงเม่ยแน่ ดูอวี้หงสิ ฉลาดหลักแหลม หน้าตาก็งาม ไปแล้วไม่ทำให้วงศ์ตระกูลเฉินต้องขายหน้าแน่"
หวังซิ่วเจินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะแห้ง ๆ
จะเป็นไปได้อย่างไร!
ถ้ายกเจียงเหวินฮ่าวให้บ้านพี่ใหญ่ของสามี สินสอดที่บ้านเจียงให้มาทั้งหมดก็จะตกเป็นของบ้านพี่ใหญ่หมดสิ
ไม่ได้เด็ดขาด!
"เฮ้อ! ที่เจ้าว่าก็จริง แต่ไม่มีทางเลือกหรอก เด็กไม่เอาไหนนั่นมันชอบเจียงเหวินฮ่าว ไม่อย่างนั้นอวี้เหมยก็ไม่ยอมยกให้"
ได้ยินอาเสี่ยวพูดกับหูว่าตงเม่ยชอบเจียงเหวินฮ่าว เฉินอวี้ฉินยิ่งดูถูกเฉินตงเม่ยในใจหนักขึ้น