ช่วงนี้เฉินอวี้เหมยใช้ชีวิตได้แย่มาก
คืนนั้นหลังจากรู้เรื่องของเสี่ยวเหลียน เธอทะเลาะกับหวงหย่ง หวงหย่งชกหมัดเดียว ถ้าเธอไม่หลบไว ป่านนั้นหมัดคงลงที่หน้าเธอแน่
"หวงหย่ง! ฉันทิ้งการแต่งงานหนีตามนายมา แล้วนายทำกับฉันแบบนี้น่ะเหรอ! นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
เฉินอวี้เหมยพูดพลางคุกเข่าบนเตียงร้องไห้โฮ
หวงหย่งรู้สึกตัวในชั่วพริบตา ยกมือตบหน้าตัวเองฉาด
"อวี้เหมย ฉันมันเลวเอง! เธออย่าร้อง ฟังฉันก่อน!"
พูดพลางก็จะโผเข้าไปกอด
เฉินอวี้เหมยกลัวเขาจะลงมืออีก จึงรีบถอยหนี แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
หวงหย่งขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด
"เวร!"
สีหน้าเขาเย็นชาลง "อวี้เหมย ถ้าเธอฟังฉันแก้ตัว ฉันก็จะอธิบายให้ฟังดีๆ แต่ถ้าเธอไม่ฟัง ก็อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาส!"
เฉินอวี้เหมยโกรธแทบบ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"ชัดๆ ว่านายนอกใจฉัน ยังจะมาพูดแบบนี้อีก นายมีคนอื่นข้างนอก แล้วฉันเป็นตัวอะไรล่ะ? การที่ฉันหนีตามนายมา ก็แค่ตัวตลกชัดๆ!"
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตระหนักขึ้นมาได้อย่างแจ่มชัดว่า การหนีตามหวงหย่งมาของเธออาจเป็นความผิดพลาด
ถ้าเธอไม่ได้หนีมา ป่านนี้คงกำลังอยู่ในงานแซ่ซ้องวิวาห์แล้ว
หวงหย่งเห็นท่าทางควบคุมสติไม่อยู่ ก็ใกล้จะหมดความอดทน
"อวี้เหมย ฉันบอกให้เธอรู้ ฉันไม่ได้รักเสี่ยวเหลียนเลย ที่จริงที่ไปหาเธอนั่นก็เพราะเธอนั่นแหละ ถ้าเธอไม่ไปหมั้นหมายกับไอ้นั่น ฉันก็คงไม่ทุกข์ใจ เสี่ยวเหลียนน่ะฉันเจอตอนที่กำลังโมโห เธอไม่ใช่คนดีน่ะ เป็นแค่กะหรี่ ที่ฉันไปหาเธอก็เหมือนไปเข้าห้องน้ำ แค่เรื่องขี้ปะติ๋ว เธอจะไปโกรธเคืองอะไร?