เฉินก่วงเถียนเข้าไปในโรงครัว สายตากวาดมองภรรยากับพี่สาวไปรอบหนึ่ง
“ไอ้หนูเจียงนั่นเอาอะไรมาบ้าง”
หวังซิ่วเจินส่งเสียงเย็นชา “จะมีอะไร ก็ของกระจอกงอกง่อยที่สุด สู้ของที่ลูกเขยบ้านเฒ่าหวังในหมู่บ้านเราเอามาไม่ได้เลย ลูกเขยคนนั้นบ้านอยู่บนเขาแท้ๆ ยังเอาของดีกว่านี้มาให้อีก”
“เอายี่ห้ออะไรมา”
“กล่องบุหรี่มีลิง นี่แหละที่เจ้าชอบ”
เฉินก่วงเถียนตาเป็นประกาย “ลิงขนทอง ของดีนี่! ของที่ลูกเขยบ้านเฒ่าหวังเอามาไม่ดีเท่านี้แน่”
“แต่คนเขาเอาผ้าสองสามศอกกับลูกท้อในน้ำเชื่อมมาให้แม่ยายนะ ไอ้หนูเจียงนี่ไม่เห็นเอาลูกท้อในน้ำเชื่อมมาสักหน่อย”
หวังซิ่วเจินไม่พอใจอย่างมาก ควงตะหลิวรัวเร็ว
พูดไปด้วย เฉินก่วงเถียนก็เดินไปหาของที่ไอ้หนูเจียงเอามาข้างเขียง เปิดดู
“ไม่เลวๆ มีบุหรี่สองซอง มีเหล้าสองขวด นี่แหละของดี ซิ่วเจินเจ้าไม่เข้าใจหรอก แล้วก็ขนมเปี๊ยะนี่ ใกล้วันไหว้พระจันทร์แล้ว พอดีไม่ต้องไปซื้อ
ดูนี่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีก! ดีจะตาย ถูกกว่าลูกท้อในน้ำเชื่อมตั้งเยอะ”
เฉินหงอิงเสริมอย่างยิ้มแย้ม “มีซี่โครงหมูอีกสี่ชิ้น ซิ่วเจินเก็บไว้แล้ว บอกว่าจะเอาออกมาตุ๋นสองชิ้นคืนนี้ ให้อวี้หลานกับเป่าเฉียงบำรุงร่ายกาย”
รอยยิ้มบนหน้าเฉินก่วงเถียนยิ่งกว้าง “บ้านเฒ่าหวังไม่ได้เอาซี่โครงหมูมาหรอก ซิ่วเจิน วันนี้ไอ้หนูเจียงมาบ้าน เจ้าต้องใจกว้างหน่อย ไอ้หนูนี่ดูแรงก็เยอะ ต่อไปบ้านเรามีอะไรก็เรียกเขามาช่วยได้ เจ้าทำตาสั้นแบบนี้ไม่ฉลาดเลย!
จริงสิ เดี๋ยวตงเม่ยกับเขากลับ จะห่อซี่โครงหมูให้เอาติดมือไปสองชิ้น นี่มันมารยาท เข้าใจนะ”