รอให้หวงหย่งผ่านไป เฉินอวี้เหมยก็ตามเขาอยู่ห่าง ๆ ใจเต้นระทึก ฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมด
หวงหย่งตรงไปที่ประตูใหญ่ เฉินอวี้เหมยตามออกไป เห็นเขาเลี้ยวขวาเดินเลียบกำแพงเขตก่อสร้าง ทางไม่ค่อยดี แทบไม่มีใคร
เดินถึงปากทางก็เลี้ยวซ้าย ทางนี้สะอาดเรียบ คนก็มากขึ้น
เฉินอวี้เหมยตามเขาเลี้ยวอีกหลายแยก ในที่สุดหวงหย่งก็หยุดอยู่หน้าประตูตึกแห่งหนึ่งในตรอก
เฉินอวี้เหมยรีบหลบเข้าปากซอยข้าง ๆ ค่อย ๆ ชะเง้อมองไปทางนั้น
ตึกนี้เป็นตึกอิฐสามชั้น ในใจนางคิดว่า บ้านเสี่ยวเหลียนรวยจริง ๆ สภาพบ้านถึงกับดีขนาดนี้!
สภาพดีอย่างนี้ยังทำตัวเป็นหญิงขายบริการอีก ไม่รู้ว่าจะเอาอะไร
หรือว่าชอบให้เขาเอากัน?
เฉินอวี้เหมยเบะปาก รังเกียจเต็มที่
เห็นหวงหย่งเข้าบ้านไปแล้ว ใจนางร้อนรนอยากตามเข้าไปแต่ก็กลัวถูกจับได้
จึงกัดฟันรอ
ไม่นานนัก จากประตูนั้นก็มีชายหญิงคู่หนึ่งกับเด็กเดินออกมา
ดูอายุของพวกเขาแล้ว ไม่น่าจะใช่พ่อแม่เสี่ยวเหลียน อาจจะเป็นพี่ชายกับพี่สะใภ้
คิดไปคิดมา นางก็เดินหน้าแดงไปขวางพวกเขาไว้
“สวัสดีค่ะ พวกคุณ…เป็นพี่ชายพี่สะใภ้ของเสี่ยวเหลียนหรือเปล่าคะ?”
นางพูดออกไปอย่างลำบากใจ
ผู้หญิงชะงักไป แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“พวกเราจะเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ของเธอได้ยังไง น้องสาว เธอจำคนผิดแล้ว เราเป็นผู้เช่าที่นี่ คนรักของเสี่ยวเหลียนเช่าบ้านให้เธออยู่ที่นี่ เธอคือ…”
ผู้ชายดึงแขนผู้หญิง ผู้หญิงหุบปากทันที
“ขอโทษด้วยนะ เรามีธุระ ไปก่อนแล้ว!”