“คิดจะใช้การจดทะเบียนมารีดไถตงเม่ยงั้นเหรอ ท่านแม่ยาย คิดดีแล้วหรือ”
หวังซิ่วเจินอ้าปากค้าง ตึงเครียดจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องไปที่ประตูด้วยความตะลึง
ราวกับถูกแช่แข็ง
เจียงเหวินฮ่าวก้าวยาว ๆ เข้ามา ใบหน้าเย็นชาราวกับเศษน้ำแข็ง
สายตาคมกริบกวาดไปทั่วหน้าของหวังซิ่วเจินและเฉินจิ้ง ก่อนเดินตรงไปอยู่ข้างกายเฉินตงเม่ย
“เฉินจิ้ง ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาบ้านฉัน แล้วเธอมาที่นี่ทำไม”
น้ำเสียงเย็นชา ไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย
ท่าทีเช่นนั้น บ่งบอกถึงความรำคาญใจถึงขีดสุด
เฉินจิ้งไม่ได้ดีไปกว่าหวังซิ่วเจินเลย
“ฉัน ฉัน คือป้าสะใภ้เฉินให้ฉันพามา ฉันไม่ได้มาหาเรื่องตงเม่ย เหวินฮ่าวอย่าเข้าใจฉันผิดนะ”
“งั้นเหรอ”
เจียงเหวินฮ่าวหัวเราะเย็นชา “แล้วเมื่อสักครู่ตอนฉันเข้ามา หมาไหนกันที่ส่งเสียงเอะอะ ช่วยท่านแม่ยายของฉันเกลี้ยกล่อมคน
ท่านแม่ยายของฉันกำลังรังแกเมียฉัน แถมยังชูแส้เตรียมตี เธอช่วยเกลี้ยกล่อม มันต่างอะไรกับพวกตัวการ
เฉินจิ้ง นับจากนี้ไป หากฉันเห็นเธอเหยียบเข้ามาในบ้านฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
น้ำเสียงเขาแข็งกร้าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น มองจนเฉินจิ้งใจสั่น
เฉินจิ้งตาแดงขึ้นมาทันที เธอพยายามใช้หยาดน้ำตาปลุกความสงสารของเจียงเหวินฮ่าว
แต่กลับกลายเป็นว่าเจียงเหวินฮ่าวชี้นิ้วไปที่ประตู พลางตวาดเสียงดุดันว่า “ยังไม่ไสหัวไปอีก รอให้ฉันถีบออกไปหรือไง”