หวังซิ่วเจินพูดไปน้ำตาก็คลอหน่วยตา ถึงกับซาบซึ้งใจตัวเอง
นางมองเฉินตงเม่ยด้วยแววตาจริงจัง ราวกับว่านางรักตงเม่ยมาก และมีเหตุจำเป็นของนางจริง ๆ
นางสูดจมูก ตั้งใจจะพูดต่ออีกสองสามประโยค
เพราะดูท่าทางบ้านไอ้หนูเจียงจะมีฐานะไม่เลว ถ้าตบตาตงเม่ยเรียบร้อยแล้ว ต่อไปตอนยุ่งกับการเพาะปลูก งานบ้านก็จะมีคนทำ แถมเทศกาลปีใหม่ยังได้ของดี ๆ อีก
"ตงเม่ย! ลูกรู้ไหมว่าที่ลูกพูดแบบนั้นแม่เจ็บปวดแค่ไหน? แม่..."
เฉินตงเม่ยใจสั่นสะท้าน มองมารดาอย่างไม่น่าเชื่อ
นางบอกว่าตอนเด็ก ๆ อยู่บ้านท่านป้า ทุกปีแม่ส่งเงินส่งข้าวให้ แต่นางจำได้ชัดว่าคนในบ้านท่านป้าบอกหลังจากท่านป้าอุ้มนางกลับมา แม่ไม่เคยส่งของอะไรไปให้บ้านท่านป้าเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงให้เงิน!
เฉินตงเม่ยตาเป็นประกาย ไม่ต้องสงสัยเลย แม่นางต้องโกหกแน่นอน
สิบเอ็ดปีที่อยู่บ้านพ่อแม่ นางผ่านอะไรมามากที่สุด นางรู้ดีที่สุด
"แม่!"
นางขัดจังหวะหวังซิ่วเจิน ใบหน้าไม่สะทกสะท้าน
"แม่บอกว่าเอาข้าไปไว้บ้านท่านป้าหลายปีนั่น แม่ส่งเงินส่งข้าวให้ แม่กล้าให้ลุงเขยกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนมาเผชิญหน้ากับแม่หรือเปล่า?"
หวังซิ่วเจินแววตาวูบไหวความรู้สึกผิด แล้วกลับมาสงบนิ่งรวดเร็ว
นางมองเฉินตงเม่ยด้วยความขุ่นเคือง "ให้ลุงเขยเจ้ามาเผชิญหน้า? เขาพูดจาดีอะไรออกมาได้ เขาไม่มีทางยอมรับว่าข้าให้เงินข้าวให้ รออีกสองวัน ให้ท่านป้าของเจ้ามา บอกให้เขาเล่าความจริงกับเจ้า"
"ท่านป้าของข้า? แม่ ท่านป้าเพื่อพ่อกับแม่แล้ว ต้องช่วยแม่เป็นพยานแน่ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้! ในใจท่านป้า ที่เขาดีกับข้า ก็เพื่อให้ข้าช่วยงานบ้านมากขึ้น จะได้ให้ชีวิตน้องชายเขาไม่ลำบากนัก ใช่หรือเปล่า?"