เฉินตงเม่ยภายใต้การปลอบโยนของเจียงเหวินฮ่าวก็ค่อย ๆ สงบลง
นางถอนหายใจยาวเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ลองผลักเจียงเหวินฮ่าวดู
เขากอดนางแน่นเกินไป หายใจไม่ค่อยออก
มือผลักไปทีหนึ่ง อีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
"เหวินฮ่าว เจ้าปล่อยข้าเถอะ"
นางพูดเสียงเบา
วงแขนที่รัดนางไว้คลายออก เฉินตงเม่ยก็ยืดตัวตรงขึ้นทันใด หายใจคล่องขึ้นไม่น้อย
"ยังทุกข์ใจอยู่หรือไม่?"
เจียงเหวินฮ่าวถามนางพลางยิ้ม
เฉินตงเม่ยร้องไห้จนขอบตา ปลายจมูก ไปจนถึงหว่างคิ้วแดงไปหมด ดูคล้ายแมวน้อยที่ถูกข่มเหง น่าสงสารเหลือเกิน
ในดวงตาเจียงเหวินฮ่าวเต็มไปด้วยความเอ็นดู มองดูลักษณะที่น้ำตาไหลอาบแก้มของนาง จิตใจรู้สึกไม่ค่อยสบาย
ยังคงชอบมองดูนางที่คิ้วโก่ง ตาหยี และรอยยิ้มเสียมากกว่า
เพิ่งจะอ้าปากพูด เสียงตุ้บหนึ่งก็ดังขึ้นในลานบ้าน
ทั้งสองหันไปดู หวังซิ่วเจินล้มลงบนพื้นในลานบ้าน
ในใจเฉินตงเม่ยตกใจ รีบวิ่งไปทางข้างกายนาง
หากมารดามีปัญหาทางร่างกาย มาใส่ร้ายครอบครัวเหวินฮ่าว จะทำอย่างไรได้?
นี่คือปฏิกิริยาแรกของนาง
เมื่อถึงตรงหน้าแล้ว นางประคองอีกฝ่ายพลางดึงให้ลุกขึ้น "ท่านแม่ เป็นอะไรไป? ตื่นเร็วเข้า!"
นางตะโกนเรียกอย่างร้อนใจ พลางตรวจดูทั่วตัว ใคร่รู้ว่ามารดาล้มลงบนพื้นกะทันหันเพราะเหตุใด
ในใจหวังซิ่วเจินร้องบอกว่าวิธีนี้ใช้ได้ผล
ทันใดนั้น เฉินตงเม่ยก็พูดว่า "ท่านแม่ อวี้หลานกับเป่าเฉียงยังรอท่านอยู่ที่บ้านนะ ท่านจะมีเรื่องอะไรไม่ได้ เชียว หากท่านเป็นอะไรไป พ่อก็จะหาแม่เลี้ยงให้อวี้หลานกับเป่าเฉียง เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะไม่ได้เล่าเรียนแล้ว"