เฉินอวี้เหมยกัดฟันแน่น เอ่ยด้วยความยากลำบากว่า "แม่ เมื่อกี้ที่ไซต์ก่อสร้างมีคนบาดเจ็บ ที่นี่มันไซต์งาน มีเสียงผู้ชายดังเป็นเรื่องปกติ!"
หวังเต๋อซิงฟังแล้วโกรธจนมุมปากกระตุก ใบหน้าซีดเซียว เขาคลายมือออก
เขาหันไปจุดบุหรี่ ทิ้งตัวลงบนโซฟา ตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่
เฉินอวี้เหมยเหลียวหลังกลับมามองเขาด้วยความซาบซึ้ง
หวังซิ่วเจินปลายสายฟังคำอธิบายของนางแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ
"อวี้เหมยเอ๋ย แม่พูดไปเมื่อกี้เจ้าจำไว้ให้ดี ต้องฮึดสู้ อย่าให้อีเด็กเวรนั่นมันข่มเจ้าได้ งานแต่งนี้แต่เดิมเป็นของเจ้า ถ้าหากนางแต่งไปแล้วอยู่ดีกว่าสบายกว่าเจ้า แม่คงโกรธตาย! เจ้าเข้าใจที่แม่พูดไหม?"
เฉินอวี้เหมยหมดเรี่ยวแรงทั้งตัว ได้แต่ส่งเสียง "อืม" เบาๆ
"แม่ ท่านวางใจ ข้าจะฮึดสู้ ต้องอยู่ดีกว่าตงเม่ยให้ได้แน่!"
กล่าวจบก็ค่อยๆ พยุงโต๊ะเขียนหนังสือลุกขึ้นช้าๆ เหลียวหลังไปมองหวังเต๋อซิงแวบหนึ่ง
ความคิดเมื่อครานี้ยิ่งหนักแน่นกว่าเดิม
ก่อนจะรู้เรื่องของตงเม่ย นางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ตอนนี้ เริ่มเกิดความคิดแล้ว
หากจะเอาชนะตงเม่ยให้ราบคาบ ก็ต้องหาผู้ชายที่เก่งกว่าหวงหย่ง
"อวี้เหมย ต้องใช้เงินอย่างประหยัด ที่บ้านมีที่ต้องใช้เงินอีกมาก ตอนนี้พึ่งพาตงเม่ยไม่ได้แล้ว ค่าเทอมของน้องๆ ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า!"
"แม่ ข้าทราบแล้ว ท่านดูแลตัวเองที่บ้าน ข้าจะทำงานเก็บเงินไว้ดีๆ พอปีใหม่ค่อยเอากลับไปให้ท่าน!"