เฉินอวี้เหมยไม่มีแรงอยู่แล้ว คราวนี้ขาอ่อนจนยืนไม่อยู่ ทั้งตัวทรุดลงกับโต๊ะ หัวหมุนไปหมด แม้แต่สายตายังพร่าเลือน
หวังเต๋อซิงเหมือนถูกไฟโทสะจากเรื่องที่เจอเมื่อคืนกระตุ้น จงใจไม่ยอมปล่อยเธอ
"อวี้เหมย เอาพลังเมื่อเช้าออกมาสิ อย่าทำเป็นเหี่ยวเฉาเหมือนโดนน้ำค้าง!"
เฉินอวี้เหมยเหนื่อยแทบหมดเรี่ยวแรง แล้วจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาอีก ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก เหลือเพียงการสั่นสะท้านเบาๆ อย่างเปล่าประโยชน์
ท่าทางที่ไม่ขัดขืนของเธอ กลับทำให้หวังเต๋อซิงยิ่งไม่ยอมหยุดมือ
"พี่หวัง ปล่อยฉันเถอะ ฉัน..."
เธอเหลือบเห็นนาฬิกาบนโต๊ะ ล่วงเลยแปดโมงห้าสิบแล้ว
แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
"พี่หวัง รอสักครู่ ฉัน ฉันจะโทรศัพท์ แม่ ฉัน แม่ฉันคงมาถึงแล้ว!"
"เธอโทรเลยตอนนี้!"
เฉินอวี้เหมยถอนหายใจเงียบๆ กลั้นใจระงับความตื่นตระหนกในใจ สูดหายใจลึก แล้วกดหมายเลข
เสียงเรียกดังไม่กี่ครั้ง ก็มีคนรับสาย
"อวี้เหมย ฉันเรียกแม่เธอมาแล้ว ยืนอยู่ข้างฉันแล้วนะ เดี๋ยวฉันให้หูโทรศัพท์เธอ"
ไม่นาน หูโทรศัพท์ก็ส่งถึงมือหวังซิ่วเจิน
"แม่..."
เพิ่งเอ่ยปาก เฉินอวี้เหมยใจก็หวิว น้ำตาพรั่งพรู
"อวี้เหมย ลูกรักของแม่ ในที่สุดลูกก็โทรมา แม่คิดถึงลูกจะตายแล้ว! มือยังเจ็บอยู่ไหม ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง หวงหย่งดีกับลูกไหม?"
คำถามที่รัวเข้ามา ฟังคำห่วงใยของแม่ เฉินอวี้เหมยก็กลืนเสียงลงในคอ