เจียงเหวินฮ่าวเอ่ยอย่างจนใจ "ถ้าขืนยังไม่ตกลงกับเจ้า เจ้าคงปีนขึ้นหลังคาขัดจันทันทุกตัวแล้วล่ะ แม่บอกว่าตอนนี้บ้านสะอาดเกินไป นางกลับบ้านมาทุกทีก็ใจคอไม่ดี ไม่รู้ว่าเจ้าไปจัดเก็บตรงไหนอีกแล้ว"
น้ำเสียงของเขาทั้งกลัดกลุ้มทั้งตลกขบขัน เฉินตงเม่ยฟังแล้วก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
นางหมุนตัวไปอย่างคล่องแคล่ว "ข้าไปตากผ้าก่อนนะ แล้วจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปกับท่าน"
เจียงเหวินฮ่าวได้ยินน้ำเสียงนางเปี่ยมสุข หางปากก็ยกยิ้มตาม
เขาขนข้าวโพดทั้งหมดในรถเข็นเทลงลานบ้าน เห็นเฉินตงเม่ยยังตากผ้าไม่เสร็จ ก็เดินเข้าไปในบ้านวนรอบหนึ่ง แล้วออกมาอีกครั้ง พร้อมห่อผ้าถือมาใส่ในรถเข็น
เฉินตงเม่ยตากผ้าเสร็จ ก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดเก่าที่นำมาจากบ้านแม่ แล้วเอาผ้าโพกหัวลายตารางสีแดงพับเป็นรูปสามเหลี่ยม คลุมจากศีรษะลงมามัดปมใต้คาง
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือถูกโอบล้อมด้วยสีแดง ผุดผ่องดั่งหยกงาม หว่างคิ้วกลางคิ้วประหนึ่งภาพวาด ริมฝีปากแดงได้รูป งดงามจนใครก็ไม่อาจละสายตาได้
เจียงเหวินฮ่าวถึงกับกลืนน้ำลายอย่างควบคุมไม่อยู่
สายตาถูกมัดแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้
ตงเม่ยช่วงนี้ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี แม้ยังไม่อวบขึ้น แต่ใบหน้าก็กลมกลึงกว่าเมื่อก่อนแต่งงานอยู่บ้าง
ผิวพรรณก็ขาวขึ้น ขาวอมชมพู มองแล้วสบายตายิ่งนัก
ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างงดงาม งามจนอยากซ่อนให้พ้นจากสายตาใคร
เขาตรวจดูอีกครั้ง เห็นนางสวมแขนยาวขายาว จึงค่อยวางใจขึ้นบ้าง