บ่ายวันนั้นเฉินตงเม่ยย้ายที่นอนของตัวเองลงไปไว้ที่เตียงชั้นล่าง แล้วม้วนผ้าห่มของทุกคนขึ้นไปไว้บนเตียงชั้นบน
แบบนี้นางจะได้ขยับตัวทำอะไรที่ชั้นล่างสะดวกขึ้น
เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ยกมือจะตีตน เฉินตงเม่ยก็เชิดหน้าขึ้นจ้องนางตาไม่กะพริบ
แม่ไม่เพียงไม่ให้นางกินข้าวเย็น ยังสั่งให้นางซ่อมกางเกงกับถักเสื้อไหมพรมต่อจนดึก
ไม่สนใจเลยว่านางจะตายเป็นตาย
พ่อแม่ไม่อยากถอนหมั้น อยากจับนางยัดไปแทนคนพี่ พวกเขาจะได้ไม่ต้องคืนเงิน
ใช้งานนางแบบนี้ แต่กลับปฏิบัติต่อนางเช่นนี้
หัวใจของนางเลยเย็นเยียบถึงที่สุด
หวังซิ่วเจินถูกนางจ้องจนใจสั่น มือเลยค้างกลางอากาศ
อีเด็กบ้า แกมองอะไร ฉันสั่งสอนแกผิดรึไง
อีเด็กบ้านี่ กล้ามองนางด้วยสายตาแบบนี้ น่ากลัวเหมือนผี ควรตายเสียจริง
"แม่ เมื่อคืนนี้แม่รู้ไหมว่าข้าเห็นอะไร"
เฉินตงเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ตรงมุมปากมีรอยยิ้มเยาะ
หวังซิ่วเจินใจเต้นตึกตัก มองนางอย่างฉงน "เห็นอะไร ฮะ"
เฉินตงเม่ยพูดช้า ๆ "บนเตียงนี้แหละ ข้าเห็นพี่ใหญ่กับหวงหย่ง..."
นางตบเบา ๆ ลงบนเตียง ไม่พูดต่อ
หวังซิ่วเจินหนังตาเต้นแรง
เมื่อคืนดึก ๆ นางเหมือนได้ยินเสียงอะไรที่ลานบ้าน เป็นเสียงอะไรตกมา
ต่อมาไม่มีเสียงแล้ว นางเลยคิดว่าตัวเองฟังผิด แล้วก็ไม่ใส่ใจ
หรือว่าเมื่อคืนนี้ หวงหย่งปีนกำแพงเข้ามา
เขากับอวี้เหมยหลับนอนกันบนเตียงนี้
หวังซิ่วเจินไม่กล้าคิดต่อ
อีเด็กบ้า เมื่อเช้าฉันถามแกทำไมไม่พูด แกมั่วน้อยหน่า พี่แกไม่มีทางทำ...
พูดไปได้ครึ่ง ประโยคก็หยุดเมื่อเห็นสายตาคล้ายยิ้มไม่ยิ้มของเฉินตงเม่ย ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
อวี้เหมยของนางไม่มีทางทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นแน่ แต่ก็สู้แรงอ่อยของหวงหย่งไม่ได้นี่นา
"แม่ พี่ใหญ่หนีไปแล้ว นางทิ้งเรื่องยุ่งไว้ให้แม่ ตอนนี้ก็มีแต่ข้าที่ช่วยแม่ได้ ข้า..."
นี่เป็นครั้งแรกที่ข่มขู่แม่แบบนี้ เฉินตงเม่ยมีความรู้สึกบอกไม่ถูกในใจ
นางอาจจะแต่งงานแทนไม่สำเร็จก็ได้ ยังจี้ตายไม่ได้
แกคิดจะทำอะไร
หวังซิ่วเจินถามเสียงกร้าว
"แม่ ข้าหิว"
เฉินตงเม่ยพูดเสียงเบา ภายใต้สายตามองของแม่ นางกอดตัวแน่นขึ้นเล็กน้อย