“พี่ใหญ่ เมื่อกี้ทำไมพี่ถึงบอกว่าจะซื้อชุดให้ตงเม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าสองชุดล่ะ? ตอนนั้นไอ้หนูเจียงก็ไม่ได้บอกว่าต้องซื้อตั้งแต่หัวจรดเท้าสักหน่อย พี่พูดแบบนี้ พวกเราจะต้องเสียเงินเพิ่มอีกเท่าไหร่?
เสื้อผ้าตงเม่ยมีตั้งเยอะ ไม่ใช่ไม่เคยนุ่งห่ม ซื้อให้ตัวเดียวก็พอแล้ว นี่พี่ดันบอกว่าสองตัว แถมยังตั้งแต่หัวจรดเท้าอีก!”
หวังซิ่วเจินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สีหน้าบึ้งตึงไม่น่าดูเลยสักนิด
เฉินก่วงเถียนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตรงนั้น เงียบกริบไม่ปริปาก
เฉินหงอิงมองน้องชายแวบหนึ่ง แล้วมองน้องสะใภ้อีกแวบ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ซิ่วเจิน เรื่องมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ นิสัยแบบเจียงเหวินฮ่าวน่ะ ถ้าปล่อยให้เขารู้ว่าเธอซื้อชุดให้ตงเม่ยแค่ตัวเดียว เขาต้องพุ่งมาที่บ้านทวงถามแน่ แค่ชุดเพิ่มอีกตัว เธอคิดว่ามันหนักหนาอะไรนักหนาหรือ?
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ก็ซื้อให้อวี้เหมยตั้งสามตัวไม่ใช่หรือ? เมื่อกี้เขาก็บอกให้เธอซื้อให้ตงเม่ยให้ครบทุกอย่างเหมือนกัน ฉันบอกว่าสองชุด เขาก็ไม่ได้เถียง นั่นก็คือยอมรับแล้ว ถ้าเธอกล้าซื้อให้ตงเม่ยแค่ชุดเดียว ฉันบอกเลยนะ ไอ้เจียงเหวินฮ่าวนี่ต้องมาเอาอีกสองชุดแน่ ตอนนั้นเธอจะเสียเงินมากกว่าเดิม แถมยังโดนเขาจับเป็นข้ออ้างได้อีก
ฉันบอกเธอนะ เรื่องนี้มันเป็นความผิดของอวี้เหมยเราแต่แรกอยู่แล้ว ก็อย่าไปก่อเรื่องเลย อยู่ดีๆ ช่วยจัดแจงให้ตงเม่ยหน่อยเถอะ ยังไงเธอก็เป็นลูกที่ออกจากท้องเธอมา เธอช่วยเตรียมของให้เธอด้วยความยินดีหน่อย รอให้นางมีครอบครัวแล้ว ต่อไปวันข้างหน้าที่จะตอบแทนครอบครัวยังมีอีกยาวไกล เธอต้องมองการณ์ไกลหน่อย”