โจวลี่ฮวามองสีหน้าของหวังซิ่วเจินอย่างเพลิดเพลิน รู้สึกปลอดโปร่งใจยิ่งนัก
ชอบนักที่เห็นนางจนแต้ม!
ดูสิว่าวันนี้นางยังจะเก่งกาจอะไรได้อีก ลูกคนรองที่นางตีด่าทุกวัน เป็นคนที่ขวางหูขวางตาที่สุด กลับไปอยู่อย่างสุขสบายกับผู้ชายที่อวี้เหมยไม่เอา ทำเอานางแทบกระอักเลือดตาย!
หวังซิ่วเจินคิดว่าเด็กไม่ตายนั่นได้กินขนมเถาซูกับนมผงกระป๋อง แถมยังมีเสื้อผ้ารองเท้าใหม่ ก็รู้สึกกระอักเลือดจริงๆ
ของพวกนี้ควรเป็นของอวี้เหมย อวี้เหมยของนาง!
ในบ้าน แม้แต่ลูกแฝดที่นางรักที่สุดยังนานๆ ทีกินของพวกนี้ ไม่ต้องพูดถึงอวี้เหมย
ไม่ใช่สิ หลายเดือนนี้หวงหย่งแอบให้เงินอวี้เหมย อวี้เหมยซื้อให้ที่บ้าน บอกว่าให้บำรุงสมองน้องๆ
นางชิมนิดหน่อย อร่อยมาก
ของดีอย่างนี้ เอามาให้เด็กไม่ตายนั่นกินได้ยังไง!
หวังซิ่วเจินโกรธจนพุงป่อง คว้ากะละมังไม้ในมือโยนลงพื้น
กะละมังไม้กระทบกับพื้นดินในลานบ้าน เกิดเสียงทึบ เสื้อผ้าข้างในกระเด็นออกมา
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเห็นจริงๆ หรือ?”
นางไม่ยอมแพ้ หน้าซีดถาม
โจวลี่ฮวาพยักหน้าอย่างพอใจ “เห็นจริงๆ เห็นชัดแจ๋ว ไม่เชื่อถามอวี้หงสิ”
เฉินอวี้หงพยักหน้าหงึกๆ ยืนยันคำพูดของแม่
“เด็กไม่ตายนี่ เพิ่งแต่งไปก็ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ต่อไปพ่อผัวแม่ผัวต้องมาด่าเราที่เป็นแม่แน่ ซวยจริง! เจ้าเป็นท่านป้าสะใภ้ของนาง ทำไมไม่ว่ากล่าวนางบ้าง?”