"ซิ่วเจินเอ๊ย ข้าจะบอกให้นะ ข้าจะบอกให้นะ ที่เจ้าให้ตงเม่ยบ้านเจ้าแต่งแทนอวี้เหมยน่ะ ถูกต้องที่สุดแล้ว!"
ป้าหนิวเอ่ยด้วยความรู้สึกเหลือล้น
หวังซิ่วเจินขมวดคิ้ว หายใจเริ่มไม่สะดวก
โจวลี่ฮวาและเฉินอวี้หงมีสีหน้าร้อนรน อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในร้านอาหาร
"ซิ่วเจิน เจ้าไม่รู้หรอก วันนี้ไอ้หนูเจียงพาตงเม่ยไปซื้อของที่สหกรณ์เสร็จ ก็ไปร้านอาหารต่อ เรื่องไปสหกรณ์ข้าไม่พูดถึงแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่กับหลานสาวเจ้าก็เห็นกัน เอาเรื่องร้านอาหารนี่แหละ
เข้าร้านไป ไอ้หนูเจียงโบกมือใหญ่ สั่งหมูสามชั้นตุ๋น มันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ด แล้วก็อีกอย่างอะไรนะ..."
ป้าหนิวใช้ความคิด นางไม่ยอมให้ตัวเองพูดไม่ได้ ถึงต้องกุขึ้นมาก็ต้องพูดให้ได้
หวังซิ่วเจินกับพวกได้ยินคำว่าหมูสามชั้นตุ๋น ตาโตเป็นมัน
นี่มันวันอะไรกัน ถึงกับไปกินหมูสามชั้นตุ๋น!
นี่พวกเขาจะใช้เงินหมดในวันเดียว ไม่คิดจะใช้ต่อไปแล้วรึ?
"โอ้! นึกออกแล้ว อีกอย่างคือซุปผักกาดขาวเต้าหู้ อย่าได้ดูถูกว่าเป็นแค่ซุปนะ ร้านอาหารริมถนนน่ะ ซุปนี่ขึ้นชื่อนัก ข้าได้ยินหลายคนบอกว่าเต้าหู้นุ่มสุด ๆ ผักกาดขาวหวานกรอบ ซดสักถ้วยสบายใจจะตาย!"
ป้าหนิวบรรยายพลางเม้มปากโดยไม่รู้ตัว หวังซิ่วเจินกับพวกก็อดเม้มปากตามไม่ได้ ต่างก็จินตนาการว่ารสชาติจะเป็นเช่นไร
"ไอ้หนูเจียงนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ พออาหารมาเสิร์ฟ ไอ้หนูเจียงเกรงว่าตงเม่ยจะอาย ถึงกับช่วยคีบกับข้าวให้ หมูสามชั้นตุ๋นนั่นกว่าครึ่งเข้าไปอยู่ในท้องตงเม่ย โอ๊ย เป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ!