แม่ม่ายเถียนยิ้ม "เมื่อกี้ฉันอยู่หน้าประตูร้านอาหารพอดี เห็นกับตาตัวเองเลย"
ป้าหนิวตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม "เห็นกับตาเลยเหรอ"
แม่ม่ายเถียนพยักหน้าแรงๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้ "ฉันจำได้ว่าคนที่หมั้นกับพี่ฮ่าวคนนี้คือพี่สาวของตงเม่ย ไม่นึกเลยนะ พี่ฮ่าวคนนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันเห็นเขาซื้อของตั้งเยอะ ตอนออกมามือก็หิ้วจนเต็ม ดูท่าทางเขินอายของตงเม่ยสิ ต้องซื้อให้เธอแน่ๆ"
ป้าหนิวตกใจมาก ความคิดแล่นฉับไว "ฟางอวิ๋น ฉันจำได้ว่าก่อนที่อวี้เหมยจะหมั้น ดูเหมือนจะสนิทกับหวงหย่งบ้านเธออยู่นะ หวงหย่งอยู่หยางซือไม่ใช่เหรอ อวี้เหมยก็ไปหยางซือด้วยหรือเปล่า"
สีหน้าของแม่ม่ายเถียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
"เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ เรื่องของเด็กๆ พวกเราก็ยุ่งยาก"
ป้าหนิวมองเธออย่างคลางแคลงใจ รู้สึกว่าเธอมีพิรุธบางอย่าง
"ไป กลับกันเถอะ"
ป้าหนิวร้อนรนจนทนไม่ไหว หมดอารมณ์สงสัยแม่ม่ายเถียนแล้ว เธอต้องรีบกลับไปบอกหวังซิ่วเจิน ให้รู้ว่าเฉินตงเม่ยอยู่ดีมีสุข
ให้แม่ได้วางใจ
วันนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ได้ฟังข่าวซุบซิบตั้งเยอะ
พูดพลางเธอก็คล้องแขนแม่ม่ายเถียน เท้าก็เดินเร็วรี่ "ไป กลับเร็วเข้า"
ถ้าไม่รีบกลับ เกิดมีใครเห็นเรื่องเมื่อกี้เหมือนแม่ม่ายเถียน แล้วชิงไปบอกหวังซิ่วเจินก่อน จะน่าเสียดายแค่ไหน