เฉินจิ้งเดินออกจากบ้านเลขาพรรค ขายังเหมือนลอยละล่อง
วันนี้นางถึงได้รู้ซึ้งว่า ผู้ชายที่แท้จริงเป็นเช่นไร
เขาอายุมากจริง แต่ว่าบางด้านก็ปฏิเสธไม่ได้เลย
นางเพิ่งเคยรู้ครั้งแรกว่าความรู้สึกของการเป็นผู้หญิงเป็นแบบนี้
เมื่อครู่หลังจากแต่งตัวเสร็จ นางให้เขาช่วยดูว่าเศษต้นข้าวสาลีบนเสื้อผ้าเขี่ยออกหมดหรือยัง
ผลคือเขาดูรอบหนึ่ง สุดท้ายยังถือโอกาสบีบตัวนางอีกสองสามที นางอดไม่ได้ร้องออกมา
พอรีบร้อนเดินไปถึงประตู กลับเจอแม่ของเหอฮวา
คนผู้นี้แทบไร้ตัวตนในหมู่บ้าน เพราะเป็นหญิงม่าย ที่บ้านมีแม่ผัวแก่ กับลูกสาวอีกหนึ่งคนคือเหอฮวา ชีวิตแร้นแค้น
พวกแคดเดอร์ในหมู่บ้านคอยดูแลนางอยู่ พอมีเสบียงบรรเทาทุกข์ เสื้อผ้าบรรเทาทุกข์ ก็จะดูแลบ้านของนางเป็นพิเศษ
ที่นางมาหาเลขาพรรค คงมีเรื่องอะไรสักอย่างจริง ๆ
แต่สัญชาตญาณผู้หญิงบอกนางว่า แม่ของเหอฮวากับเลขาพรรคต้องมีอะไรกันไม่ธรรมดา
เมื่อครู่แววตาที่นางมองตนนั้นผิดปกติยิ่ง แววตาแบบนั้นนางคุ้นเคยดี
นางเคยใช้แววตาแบบนั้นมองตงเม่ย
หรือว่า คราวนั้นตอนในทุ่งนานางเห็นเท้าสี่ข้าง สองข้างในนั้นก็คือของแม่เหอฮวา?
นางง่วงนอนเหลือเกิน ในหัวก็ตื่นเต้น กลับถึงห้องนอนลงบนเตียงอิฐ หลับตาพลางเงียบ ๆ ทบทวนรสชาติของวันนี้ไปพลาง คิดไปคิดมาก็ผล็อยหลับไป
ทางฝั่งเฉินตงเม่ย เจียงเหวินฮ่าวไม่อยู่บ้าน ตอนกลางวันมีแม่ผัวอยู่บ้านเป็นเพื่อนกับนาง
นางไม่ได้ออกจากบ้าน ไม่รู้ว่าข้างนอกมีคำนินทาลือกระฉ่อน
ตอนกินข้าวเที่ยง เจียงเอ้อเฉิ่นมาที่บ้าน ฉุดกระชากลากแม่ผัวออกไปข้างนอก คุยกันพักหนึ่ง กลับเข้ามา แม่ผัวมองนางด้วยแววตาเปลี่ยนไป