คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย เฉินตงเม่ยก็ค่อย ๆ หลับลึก
เจียงเหวินฮ่าวฟังเสียงหายใจเบาสบายและยาวของหญิงสาวในอ้อมแขน จึงดึงแขนออก ห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย ให้เธอหลับสบายขึ้น
ตอนหัวค่ำเขาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมา มีคนจากหมู่บ้านฉีหลี่กลับไปหมู่บ้านต้าหยาง เอาเรื่องซุบซิบในหมู่บ้านมาเล่า
ข่าวลือมีแต่เรื่องที่ว่าผู้หญิงชื่อตงเม่ยเป็นคนชั่วร้ายอย่างไร
พอเขาได้ยินก็เดือดดาล พลบค่ำก็ปั่นจักรยานกลับมาทันที กลับถึงก็ไปนั่งคุยที่บ้านอาเสี่ยวสักพัก ฟังเรื่องในหมู่บ้านได้ราว ๆ เจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์
ฟังจบ เขาก็ไม่รีบจัดการเฉินจิ้ง ตั้งใจจะรออีกสักวัน ช่วยน้องสาวเก็บข้าวโพดให้หมดก่อนค่อยว่ากัน
เดิมทีเขาคิดจะพาเฉินตงเม่ยไปบ้านน้องสาวแต่เช้าวันรุ่งขึ้น แต่พอคิดอีกที ก็ตัดสินใจไม่พาไป
ไม่อยากให้เธอตื่นเช้า และไม่อยากพาเธอไปให้ลำบาก
เขาไปก็คือไปทำงานในนา น้องสาวก็ต้องไปนาเช่นกัน
ให้ตงเม่ยอยู่บ้านน้องสาวคนเดียว เธออาจไม่ชิน
ก่อนกลับจากบ้านอาเสี่ยว เขาแอบเดินเล่นวนเวียนอยู่หน้าบ้านเลขาพรรคและหน้าบ้านเฉินจิ้ง
ผลก็คือกลับมาถูกสาวน้อยของตัวเองนึกว่าเป็นขโมย เกือบโดนหมอนฟาดเข้าให้
ริมฝีปากเจียงเหวินฮ่าวยกยิ้มน้อย ๆ ขยับเข้าใกล้เฉินตงเม่ยอีกนิด สะกดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลาย แล้วก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
รุ่งเช้า เฉินตงเม่ยตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ยังว่างเปล่าเช่นเคย