หวงหย่งออกไปแล้ว เฉินอวี้เหมยรีบปิดประตู ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
นางง่วงเหลือเกิน ไม่ได้อาบน้ำล้างตัว ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที
หลับตาลง ในหัวเต็มไปด้วยภาพที่ทำให้นางหน้าแดงใจเต้นยามอยู่กับหวังเต๋อซิง
คิดถึงช่วงเวลาที่ทำให้ใจสั่น นางก็อดครางเบาๆ ไม่ได้ จากนั้นดึงผ้าห่มมาคลุมโปง สักพักก็หลับสนิท
ตื่นขึ้นอีกที ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เฉินอวี้เหมยบิดขี้เกียจยาว รู้สึกว่าหลังยังปวดเมื่อยอยู่มาก
นางค่อยๆ พยุงตัวขึ้น เรียกสติสักพัก รู้สึกว่าท้องเริ่มหิว
ดื่มน้ำเล็กน้อย แล้วหยิบกล้วยมากินหนึ่งผล
สมัยอยู่บ้าน ฤดูใบไม้ผลิมีท้อ ซิ่ง เชอร์รี ฤดูใบไม้ร่วงมีแอปเปิลกับสาลี่ ช่วงตรุษจีนจะซื้อส้มบ้าง
อย่างกล้วยนี่ แทบไม่เคยซื้อกินที่บ้าน
นางมากินที่นี่ครั้งเดียว ก็ติดใจ
แถมหวังเต๋อซิงยังซื้อมาให้นางไม่น้อย ยังมีผลไม้อื่นๆ อีก
นางค่อยๆ กินกล้วยหมดผล ท้องจึงรู้สึกดีขึ้นหน่อย
นึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวหวงหย่งคงกลับมา คิดอะไรขึ้นได้บางอย่าง รีบลุกขึ้น ตักน้ำเย็นนิดหน่อย ผสมน้ำร้อนลงไป ล้างของลับให้สะอาด
เปลี่ยนกางเกงในตัวใหม่ แล้วใช้มือข้างเดียวซักตัวเก่าจนสะอาด เพิ่งเอาไม้แขวนตากไว้ที่เชือกตรงหน้าต่างหลังห้อง หวงหย่งก็มาถึงหน้าประตูพอดี
แววตาเขาเป็นประกาย ชั่วพริบตาเดียวก็ปิดประตู
“อวี้เหมย ข้ากลับมาแล้ว!”
พูดพลางตรงเข้าตะครุบตัวคน ลนลานราวกับจะกินเสียให้ได้
เฉินอวี้เหมยตกใจสุดขีด กว่าจะตั้งสติได้ ก็ถูกเขากอดกลิ้งลงบนเตียง
“มือข้า!”
หวงหย่งพลาดไปทับมือนางเข้า เฉินอวี้เหมยจึงร้องด้วยความเจ็บ
หวงหย่งเลื่อนแขนออก ริมฝีปากก็รี่เข้าไปใกล้ ระดมจูบที่ใบหน้านาง