เฉินอวี้เหมยสะดุ้งตกใจ อยากส่งเสียงห้ามเขา แต่ปากถูกปิดไว้ ทำได้เพียงแค่ส่งเสียงอู้อี้
เธอออกแรงผลักเขาสุดตัว หวังเต๋อซิงไม่ขยับเขยื้อน
อยู่ดี ๆ ก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมา เท้าทั้งสองลอยพ้นพื้น
หวังเต๋อซิงใช้มือข้างหนึ่งกดมือที่ดิ้นรนของเธอไว้ มืออีกข้างดึงรั้งอกเสื้อของเธอ
เฉินอวี้เหมยถูกเขาจูบจนตัวอ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรงสิ้น ดิ้นไม่หลุด ได้แต่นอนอ่อนเปลี้ยอยู่บนกระสอบข้าว ถูกเขากอดจูบไม่ปล่อย
รอจนกระทั่งเขาหยุดในที่สุด เฉินอวี้เหมยครางฮึดฮัดในลำคอ ทั้งโกรธทั้งอาย
เธอกำหมัดทุบเขา เสียงกดต่ำสุด ๆ "พี่หวัง อย่าที่นี่เลยค่ะ ถ้าป้าหลี่เห็นเข้า ฉันคงไม่มีหน้าไปเจอใครอีกแล้ว!"
หวังเต๋อซิงกระชับเอวเธอแน่น "อวี้เหมย เธอไม่รู้สึกว่าที่นี่มันน่าตื่นเต้นหรือ? นี่แหละคือความสนุกของการแอบทำ"
เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วยวน
ด้านนอกมีลม หลังโกดังมีหน้าต่างบานเล็ก ผ้าพลาสติกนอกหน้าต่างถูกพัดจนเกิดเสียงดังซ่า ๆ
เฉินอวี้เหมยกลัวแทบตาย มาอยู่ในที่แบบนี้ ถ้าใครมาเห็นล่ะก็ บ้าแน่
ป้าหลี่กำลังตักข้าวอยู่ด้านนอก กับโกดังมีห้องกั้นอยู่ห้องหนึ่ง คนงานแวะเวียนมาตักข้าวกันเป็นระยะ ๆ หล่อนเหลียวหลังมามองประตูโกดังที่ปิดสนิทแวบหนึ่ง
ใจหนักอึ้ง
ในภวังค์ หล่อนได้ยินเสียงร้องของอวี้เหมยแว่วออกมาจากด้านใน เหมือนร้องไห้ แต่ก็ไม่เชิง