วันนั้นหวงหย่งใจคอไม่ดี พอวางสายจากแม่ของอวี้เหมย ก็เดินไปยังเรือนพักด้านหลัง
ถึงหน้าประตู กำลังจะเคาะ ก็ได้ยินเหมือนมีความเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน
เขาชะงัก เอาหูแนบประตูฟังอย่างตั้งใจ
ฟังไปฟังมา กลับได้ยินเสียงผู้ชาย ดูเหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมให้อวี้เหมยทำอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เขาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี คิดว่าอวี้เหมยกำลังพลอดรักกับชายอื่นอยู่ในห้อง ใส่เขาเขากวางให้
ตอนนั้น ไม่ทันคิดอะไร ง้างเท้าถีบประตูทันที
“อวี้เหมย ไอ้ผู้หญิงสารเลว! กลางวันแสกๆ แกแอบเล่นชู้ในห้อง ดู๊ แกไม่ตายดีแน่!”
ประตูเรือนพักเดิมทีก็ไม่แข็งแรง แถมแรงถีบของเขาก็ไม่ใช่เบา
แค่ครั้งเดียว ประตูก็ถูกถีบกระเด็น
ประตูดังโครม กลอนประตูกระแทกผนังด้านใน สะเทือนให้คนทั้งสองในห้องหันมามองเขาพร้อมกัน
“พี่หวัง!”
หวงหย่งร้องด้วยความตกใจ
ในห้อง เฉินอวี้เหมยผมหย่งเหยิงนั่งอยู่บนเตียง มือซ้ายพันผ้าก๊อซถือยาไว้ ส่วนมือขวายื่นออกไปหมายจะรับน้ำ
ส่วนหัวหน้าคุมงาน หวังเต๋อซิง ยืนอยู่ข้างๆ ถือแก้วน้ำยื่นส่งให้
เขาดูค่อนข้างร้อนรน เหงื่อซึมที่หน้าผาก
หวงหย่งยืนตะลึง
บนเตียงดูยับเยิน แต่เสื้อผ้าทั้งสองคนยังสวมเรียบร้อยดี
หวงหย่งใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ สายตากวาดไปทั่วร่างของทั้งสอง
“พี่หวัง! พี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง!”
จู่ๆ หวงหย่งก็ปรากฏตัว ทำให้ทั้งเฉินอวี้เหมยและหวังเต๋อซิงตกใจเช่นกัน
เฉินอวี้เหมยเกือบเก็บสีหน้าไม่อยู่ ต้องเม้มปากแน่น