หวังซิ่วเจินกุมท้องมองซ้ายมองขวา
ทั้งซ้ายขวาไม่มีบ้านคน ด้านหน้าที่มีบ้านก็ไกลเกินไป วิ่งไปไม่ทันแล้ว
ความรู้สึกที่เหมือนจะทะลักออกมานั้นอัดอั้นจนทนไม่ไหว เดินต่อไปอีกสักก้าวก็เป็นความทรมานสำหรับนาง
ทางซ้ายเป็นไร่ถั่วเหลือง บังคนไม่ได้ ระหว่างทางมีคนเดินผ่านไปมาเป็นระยะ
ทางขวามีลำธารเล็กๆ อีกฝั่งเป็นแปลงผัก ในแปลงมีร้านถั่วฝักยาว เลื้อยปกคลุมไปด้วยเถาถั่ว
หวังซิ่วเจินเห็นดั่งเห็นช่วยชีวิตฟาง ก้มตัวกระโดดลงตลิ่ง ลุยน้ำข้ามไป บีบก้นแน่นมุดเข้าร้านถั่ว
พลางมุดพลางแก้เชือกผูกเอวกางเกงสีแดง
ในที่สุดก็นั่งยองๆ ลง หวังซิ่วเจินรู้สึกโล่งอก
นางถอนหายใจยาวยื่นมือเด็ดใบถั่วฝักยาวหลายใบมาวางซ้อนกัน ค่อยๆ ยื่นไปข้างหลัง
ทันใดนั้น นางรู้สึกว่ามีอะไรขยับอยู่บนหลังเท้าซ้าย
หวังซิ่วเจินนึกว่าแตะก้อนดิน ไม่ได้ใส่ใจ
เพิ่งเช็ดไปได้ครึ่งเดียว หลังเท้าซ้ายก็ขยับอีก เหมือนมีอะไรคลานช้าๆ
หวังซิ่วเจินก้มมอง หนังศีรษะชาทันที
เห็นคางคกตัวขนาดฝ่ามือผู้ชายตัวหนึ่งกำลังคลานขึ้นหลังเท้านาง
นางยกเท้าซ้ายเตะคางคกกระเด็น เช็ดลวกๆ รีบดึงกางเกงขึ้นหลบไปอีกทาง
ถูกคางคกตัวนี้ทำให้ขยะแขยงเอามากๆ
สิ่งนี้ไม่กัดคน แต่มองแล้วน่ารังเกียจ
หวังซิ่วเจินไม่มีเวลากลบสิ่งที่ตัวเองถ่าย รีบเดินไปที่ลำธาร อยากอยู่ห่างจากคางคก
ล้างมือเสร็จก็ขึ้นทางเดินต่อ มุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้าน