“ตงเม่ย! รีบออกมา! แม่มาแล้ว!”
หวังซิ่วเจินมองชายคาบ้านที่แขวนข้าวโพดไว้เต็มพรืด ราวไม้ทางด้านขวาชิดกำแพงลานก็แขวนไว้แน่นขนัดไม่แพ้กัน
ใจพลันรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมาทันใด!
ข้าวโพดเก็บมาได้มากปานนี้ แสดงว่าเก็บเสร็จแล้วแน่ แต่กลับไม่รู้จักไปช่วยงานบ้านนาง!
อกตัญญูจริงๆ แต่งงานออกเรือนแล้วก็ไม่ยอมรับบ้านเกิดอีก!
ครุ่นคิดในใจ หวังซิ่วเจินก็บันดาลโทสะทันที
ส่วนเฉินจิ้งได้ก้าวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังประตูโรงครัวแล้ว
เฉินตงเม่ยได้ยินพวกนางเข้ามา ก็กำถุงผ้าในมือแน่นด้วยความประหม่า กลืนน้ำลายติดๆ กันหลายหน
ทำอย่างไรดี?
นางควรทำอย่างไร?
“ดูนั่น! ป้ารอง นั่นเข็มถักสำหรับถักเสื้อไหมพรมของตงเม่ย วันนั้นข้าเห็นกับตาตนเอง นางต้องอยู่บ้านแน่!”
เฉินจิ้งมองประตูโรงครัวที่เปิดอ้า แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ตงเม่ย ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในโรงครัว ออกมาเถิด แม่ของเจ้ามาหา เจ้าจะหลบไปทำไม?”
เฉินตงเม่ยใจลนลาน ร้อนรนจึงรีบวางถุงผ้ากับกลุ่มไหมพรมในมือลงบนเขียง หันหลังเดินไปยังประตูโรงครัว
นางใส่เกียร์ถอยแล้ว การซ่อนตัวไม่ใช่ทางออก
อีกอย่างก็ไม่มีทางหลบได้
นางออกไปเช่นนี้ ทำให้เฉินจิ้งตกใจสะดุ้ง
ผงะถอยหลังติดๆ กันหลายก้าว
“เจ้า... กลางวันแสกๆ ทำเอาข้าตกใจแทบตาย!”
เฉินจิ้งโพล่งด้วยโทสะ
หวังซิ่วเจินเห็นตงเม่ย ดวงตาเบิกโตชั่วพริบตาเดียว ชี้หน้าก็เริ่มด่า
“ตงเม่ย เจ้าตายรึงหรือ? อยู่บ้านแท้ๆ กลับไม่รู้จักเปิดประตู! หูหนวกหรือเป็นอะไร?
เจ้า...”
หลายวันไม่ได้เจอ ดูตงเม่ยจะอวบอิ่มขึ้นบ้าง หน้าตาเลี้ยงมาขาวผุดผ่อง ถึงตัวจะใส่เสื้อผ้าเก่า แต่ก็สะอาดเรียบร้อย ผมถักเปียสองข้างห้อยอยู่ข้างหน้าร่าง