เฉินอวี้เหมยอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เวลาทำงานมักจะเหม่อลอย
นึกถึงเรื่องในโกดังเมื่อครู่
คิดแล้วใบหน้าก็ร้อนวูบวาบ
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ในใจถึงกับมีความคาดหวัง
คาดหวังครั้งต่อไปที่จะได้อยู่กับพี่หวัง
ตอนตักข้าวเที่ยง หวงหย่งเข้ามาคุยด้วย สายตาอดไม่ได้ที่จะมองมายังเธอ
"อวี้เหมย มือยังเจ็บอยู่ไหม"
เฉินอวี้เหมยทำหน้าเรียบเฉย เมื่อมีหวังเต๋อซิงมาเทียบ เธอยิ่งไม่พอใจหวงหย่งมากขึ้นเรื่อยๆ
"ต้องเจ็บสิ งั้นนายมาทำงานแทนฉันได้ไหม"
มือเธอเจ็บ ก็ไม่เห็นหวงหย่งซื้อของอร่อยๆ มาให้
ส่วนพี่หวังเขาซื้อผลไม้มาอีก ส่งข้าวมาให้อีก
หวงหย่งมีแต่ปาก
อีกอย่าง หวงหย่งแม้จะเลิกกับเสี่ยวเหลียนแล้ว แต่ในใจเธอก็ยังรังเกียจอยู่
หวงหย่งถูกขัดคอ ไม่ได้โกรธ กลับเข้ามากระซิบข้างหูแล้วหัวเราะเบาๆ "อารมณ์รุนแรงจัง นึกถึงเรื่องนั้นหรือเปล่า"
พอดีหวังเต๋อซิงกำลังเดินมาที่ช่องตักข้าว เฉินอวี้เหมยผลักหวงหย่งออกทันที
"อย่าพูดจาเหลวไหล ทั้งวันเอาแต่คิดเรื่องไร้สาระ ไม่ยอมหาเงิน"
หวงหย่งหัวเราะแหะๆ "เธอเป็นแฟนผม คิดหน่อยจะเป็นไร"
มีคนที่ช่องตักข้าว เฉินอวี้เหมยไม่สนใจหวงหย่ง รีบตักข้าว
หวงหย่งเงยหน้าขึ้น เห็นหัวหน้าคุมงานก็เข้าแถวอยู่ข้างหลัง แถมยังมองมาทางเขา
เขารีบหุบยิ้ม กระซิบบอกเฉินอวี้เหมยว่าเจอกันหลังเลิกงานสักคำ แล้วก็เดินออกจากด้านในไป