เจียงเหวินถิงสีหน้าร้อนรน
เจียงจื้อเฉียงกับภรรยาถึงกับชะงัก
ลูกสาววิ่งมาถึงตอนนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่
“เหวินถิง เกิดอะไรขึ้น”
เกาหงเสียถามอย่างร้อนใจ
เจียงเหวินฮ่าวไปเทข้าวโพด เฉินตงเม่ยยืนอยู่ข้างแม่สามี อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทางฝั่งเหวินถิง
“พ่อผัวข้า เมื่อบ่ายนี้ไปเก็บข้าวโพดบนเนิน พอกลับบ้านเท้าพลาดลื่น ทั้งคนทั้งของหกลงไปในร่องน้ำ ข้ากับแม่ผัวตกใจแทบตาย ลงไปดูก็เห็นพ่อผัวหมดสติไปแล้ว เลือดออกมาก เรากลัวเลยไม่กล้าขยับตัวท่าน ข้าไปตามลุงหนิวผู้รู้วิชาแพทย์ในหมู่บ้านมาดู ท่านบอกว่าช่วยไม่ได้ ให้เราส่งไปโรงพยาบาลอำเภอ ข้าไปบ้านท่านลุงตามคนมาช่วย ต่างก็ง่วนกับเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครว่าง พอจนหนทางข้าเลยต้องกลับมา...”
เจียงเหวินถิงพูดพลางน้ำตาก็ไหลไม่หยุด
เจียงเอ้อเฉิ่นถือตะหลิววิ่งตามออกมา พูดอย่างร้อนรนว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราร้อนใจจะตายอยู่แล้ว พวกท่านกลับมาเสียที เอาไงดีล่ะนี่”
เกาหงเสียหรี่ตามอง “พี่ชายใหญ่ของเทียนเฉิงน่ะพึ่งพาไม่ได้ ที่หนูกลับมาน่ะถูกแล้ว เหวินฮ่าว เจ้ากับ...”
นางมองซ้ายมองขวา เจียงเอ้อเฉิ่นรีบพูดว่า “เหวินเฟิงจะกลับมาเดี๋ยวนี้แหละ ให้เหวินเฟิงกับเหวินฮ่าวไป”
เกาหงเสียรีบตัดสินใจ “ตกลง เอางี้ก็แล้วกัน เหวินฮ่าวกับเหวินเฟิงตามเหวินถิงไปบ้าน รีบพาคนส่งโรงพยาบาลอำเภอ จื้อเฉียง พรุ่งนี้เช้าข้ากับเจ้าไปบ้านจื้อฝูช่วยปอกข้าวโพด เสร็จแล้วค่อยไปบ้านเหวินถิงด้วยกัน ต้องช่วยคนให้ได้ และข้าวโพดก็ทิ้งไม่ได้ด้วย”