เฉินตงเม่ยถูกแม่สามีถามจนแทบสงสัยในชีวิตตัวเอง
กว่าจะยอมให้ทำอาหารสักมื้อก็ยากเย็นนัก เกาหงเสียถึงได้เอ่ยปากตกลงว่าให้ทำเป็นบางครั้ง
หลังกินข้าวเสร็จ เฉินตงเม่ยรีบแย่งเก็บถ้วยชาม พวกเจียงจื้อเฉียงสามคนออกไปเด็ดใบข้าวโพด
พอเก็บครัวเรียบร้อย เฉินตงเม่ยก็ยกม้านั่งเล็กตามออกไปช่วย
ทำไปได้ครึ่งหนึ่ง เจียงเอ้อเฉิ่นพาเจียงเอ้อซูกับเจียงเหวินหู่มาช่วย
ยิ่งคนมากงานยิ่งเร็ว ก่อนฟ้ามืด ข้าวโพดที่เก็บกลับมาวันนี้ก็ถูกมัดรวมกันไว้ พวกผู้ชายช่วยกันยกไปแขวนบนราวไม้ที่พาดไว้ข้างกำแพงด้านตะวันออกของลานบ้าน
ใต้ชายคาเรือนใหญ่ก็แขวนเต็มหมดแล้ว เหลือก็ขึ้นราวจนหมด
ยังมีข้าวโพดที่มัดรวมไม่ได้อีกบ้าง จึงกองแผ่ไว้ทั่วลานด้านใน ตอนกลางคืนเอาผ้าใบคลุม พอกลางวันก็เปิดออกตากแดด
เสร็จงานทางนี้แล้ว เกาหงเสียสามคนก็ไปที่บ้านเจียงเอ้อเฉิ่นช่วยปอกเปลือกข้าวโพดต่อ
ทว่าเฉินตงเม่ยถูกสั่งให้อยู่เฝ้าบ้าน
"ตงเม่ย อาบน้ำแต่งตัวเข้านอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้พ่อกับแม่ออกนอกบ้าน จะเหลือเจ้าอยู่คนเดียว ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าเพิ่งออกไปไหน รอเหวินฮ่าวอยู่บ้าน"
เฉินตงเม่ยพยักหน้าง้อ
เจียงเอ้อเฉิ่นเหลียวไปมองเฉินตงเม่ย อยากปริปากอะไรสักอย่าง แต่ถูกสายตาเกาหงเสียห้ามเอาไว้
พอมาถึงอีกฟาก เจียงเอ้อเฉิ่นก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ "พี่สะใภ้ใหญ่ ทำไมไม่ให้ตงเม่ยมาช่วยทำกับข้าวล่ะ อย่างนั้นพอกลับมาตอนบ่ายเราก็มีข้าวกิน จะดีกว่าไหม"
เกาหงเสียขึงตาใส่ "ฝันไปเถอะ ขนาดที่บ้านฉันยังเสียดายไม่ยอมให้นางทำอาหาร แล้วเจ้าจะให้นางมาทำกับข้าวให้พวกเจ้า อย่าได้คิดเชียว!