เฉินตงเม่ยเองก็ตะลึงงันไปทั้งตัว
นางมองท่าทางกล้ำกลืนของเฉินจิ้ง ในใจไม่รู้ทำไม กลับรู้สึกสะใจอยู่บ้าง
เฉินจิ้งสูดลมหายใจลึก หน้าแดงเอ่ยว่า “ท่านป้า ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันคิดว่าตงเม่ยกับพี่สาวนางเป็นเพื่อนกัน ตงเม่ยก็เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของฉัน ฉันไม่อยากให้นางขี้เกียจ พูดไปก็เลยไม่ระวัง ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นจริงๆ”
พูดพลางนางตาก็แดงก่ำ หันไปมองเจียงเหวินฮ่าว
ยังคงพยายามกอบกู้ภาพลักษณ์ของตนอย่างสุดความสามารถ
ขณะนั้นเฉินตงเม่ยปิดหนังสือการ์ตูนลง แล้วลุกขึ้นยืน
“พี่เฉินจิ้ง ฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของพี่”
เฉินจิ้งเห็นเฉินตงเม่ยมาแย้งเอา ในใจก็โกรธจัด แต่ต่อหน้าครอบครัวเจียงเหวินฮ่าว ก็ไม่อาจพูดอะไรได้
เกาหงเสียร้อนใจยิ่งนัก
“ตงเม่ย ตงเม่ย อย่าเพิ่งลุกเลย นั่งดูหนังสือของเจ้าไปดีๆ เถิด ในบ้านถูกเจ้าทำความสะอาดจนไร้ฝุ่นผง ถ้าเหวินฮ่าวไม่พาเจ้ามานี่ ข้าเกรงว่าเจ้าคงขึ้นไปบนเรือนล้างกระเบื้องทุกแผ่นเสียหมดแล้ว รีบพักผ่อนให้สบายเถิด”
พูดพลางนางก็หันไปมองเฉินจิ้งอย่างเย็นชา “รีบไปเสียเถิด อย่ามารบกวนตงเม่ยของเราอ่านหนังสือ ตงเม่ยขยันขนาดนั้น นั่งพักดูหนังสือบ้างจะเป็นอะไรไป หรือว่าจะให้เป็นเหมือนเจ้า ว่างเมื่อไหร่ก็ไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน เรื่องของตัวเองจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
เจียงเหวินฮ่าวเสริมว่า “เจียงเผิง ดูท่าพวกเจ้ายังยุ่งไม่พอ!”
เจียงเผิงในใจร้องว่าย่ำแย่ “พี่ฮ่าว อย่าเลยๆๆ ข้าจะควบคุมนางให้ดี”