เฉินตงเม่ยถูกเขาถามจนหน้าแดง ก้มหน้าซบลงในอ้อมอกเขา
เจียงเหวินฮ่าวหัวเราะ หอมแก้มเธอที่กลางศีรษะแล้วรัดตัวเธอแน่นขึ้น ถามซ้ำอีกรอบ
"คิดถึง"
เฉินตงเม่ยตอบเสียงเบา เสียงอู้อี้
ถูกเขาห่อหุ้มไว้ในอ้อมกอด เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขา เฉินตงเม่ยรู้สึกวิงเวียน สูดดมเข้าไปสองสามครั้ง ใจพลันอบอุ่น
ได้ยินคำตอบที่อยากฟัง เจียงเหวินฮ่าวจึงปล่อยตัวเธอ
เขาให้เฉินตงเม่ยก่อไฟ ส่วนตัวเขาจะทำกับข้าวเอง
ทำอาหารง่ายที่สุด คือซุปแป้งต้มก้อน ใส่ไข่ลงไปเป็นเส้นฝอยๆ
กินข้าวเสร็จ เจียงเหวินฮ่าวตักใส่ชามใบใหญ่ให้พี่ชาย วางไว้บนลังถึงในหม้อ มีน้ำร้อนอุ่นไว้ให้
เฉินตงเม่ยหยิบไหมพรมออกมา เตรียมถักแขนเสื้อไหมพรม เมื่อครู่หลังจากแม่กลับไป เธอถึงเห็นเข็มถักที่วางอยู่หน้าประตูโรงครัว จึงหยิบขึ้นมาเช็ดสะอาดแล้วเก็บเข้าที่
เพิ่งเริ่มต้นถักไปนิดเดียว ก็ถูกเจียงเหวินฮ่าวจับมือไว้
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทันใด
เจียงเหวินฮ่าวยิ้มตาหยี "มาเถอะ เราสองคนกอดกันนอนสักงีบ"
เฉินตงเม่ยทำตาตื่นมองไปทางประตู หน้าแดงพลางพูดว่า "ไม่ดีมั้ง เดี๋ยวพี่ชายกลับมาจะทำยังไง"
"กลับมาก็กลับมาสิ เราสองคนไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย ก็แค่นอนสักงีบ ดูตาผัวเจ้าสิ"
เขาชะโงกหน้าเข้าไปให้เธอดู
ในดวงตามีเส้นเลือดสีแดงจางๆ เฉินตงเม่ยพลันรู้สึกปวดใจ
เธอยกมือลูบใบหน้าคมสันของเขา ท่าทางซุ่มซ่าม แฝงความทะนุถนอม "ไปสิ ข้าจะนอนเป็นเพื่อนเจ้าสักงีบ"