เกาหงเสียวิ่งเร็ว ไม้ในมือก็ฟาดใส่เจียงเหวินฮ่าว
“ไอ้ลูกนอกสมรส! จะใช้เล่ห์เหลี่ยมกับใครก็ไม่ว่า ไฉนจึงมาใช้กับแม่ยายของตัวเอง วันนี้ถ้าข้าไม่ตบแกสักยก ข้าก็ไม่ใช่แม่แก!”
สายตาเห็นไม้ฟาดลงมา เฉินตงเม่ยถึงกับตะลึง
คนในลานบ้านก็อึ้งไปเช่นกัน เจียงจื้อเฉียงได้สติขึ้นมาทันที ชี้หน้าเจียงเหวินฮ่าวด่าตาม
“ไอ้ลูกนอกสมรสจริง ๆ แม่แกพูดถูก จะใช้เล่ห์เหลี่ยมกับใครก็ไม่ว่า ดันมาใช้กับแม่ยายของตนเอง เหวินหู่! ปิดประตูลานบ้านให้ข้าหน่อย! ให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่สั่งสอนมันให้เต็มที่!”
เจียงเอ้อเฉิ่นกับโจวอาเฉิ่นยังประสานแขนกัน ไม่ทันตั้งตัว
เจียงเหวินหู่เหลียวซ้ายแลขวา สุดท้ายก็ไปปิดประตู
ถ้าไม่ฟังคำท่านลุง อีกเดี๋ยวแม่ของเขาคงตีเขาแน่
เจียงเหวินฮ่าวไม่ใช่คนใจดีพอจะยืนให้ตี ดึงตงเม่ยหลบไปข้างหนึ่ง
เกาหงเสียไล่ตามต่อ คนอื่นก็ได้สติด้วย
เฉินตงเม่ยเป็นคนแรกที่หันกลับมา กางแขนสองข้างปกป้องอยู่หน้าเจียงเหวินฮ่าว
“แม่ อย่าตีเหวินฮ่าว เหวินฮ่าวไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายเลย แม่ฟังข้าพูดก่อนนะ!”
สิ้นเสียง เจียงเหวินฮ่าวก็โอบเอวนาง อุ้มขึ้นมาวางไว้ข้างหลังตน
เขายืนสง่าอยู่เบื้องหน้า
“แม่ ท่านระวังหน่อย อย่าเผลอตีถูกตงเม่ย!”
เกาหงเสียหยุดกึก จ้องตาเขม็ง “ไอ้ลูกกระต่ายขี้ขลาด! ข้าจะตีลูกสะใภ้ของตัวเองได้ยังไง!”
เฉินตงเม่ยโผล่หน้าออกมาจากข้างตัวเจียงเหวินฮ่าว
“แม่ ท่านฟังข้าพูดนะ เหวินฮ่าวไม่ได้ทำร้ายแม่ของข้า!”
พูดจบ นางก็ดันทุรังมาอยู่ข้างหน้าเจียงเหวินฮ่าว “เป็นแม่ของข้าเอง แม่ข้ากระหายน้ำเหลือเกิน เหวินฮ่าวก็ไปรินน้ำมา แต่เห็นน้ำร้อนเกินไป ก็เลยเติมน้ำเย็นดิบลงไปนิดหน่อย แถมยังใจดีใส่น้ำตาลให้ด้วย ยกไปให้แม่ข้าดื่ม ที่แม่ข้าท้องเสียนั่นต้องเป็นเพราะนางไปกินอะไรไม่สะอาดมาเองแน่ ๆ ไม่เกี่ยวกับเหวินฮ่าวสักนิด!”