เจียงเหวินฮ่าวเดินยิ้มร่ามาแต่ไกล
“แม่ครับ ผมเห็นนางอยู่บ้านคนเดียวก็เบื่อ ก็เลยพามาด้วย ให้นางนั่งเล่นแถวนี้แหละ”
เฉินตงเม่ยร้อนใจขึ้นมา นางไม่ใช่เด็กนะ จะเล่นอะไรกัน
“เหวินฮ่าว!”
“ตงเม่ย ตอนที่ฉันพาเธอมา เธอรับปากฉันแล้วใช่ไหมว่ามาแล้วจะฟังฉันจัดการ ฉันให้ทำอะไรก็ทำ”
เฉินตงเม่ยจ้องเขา ไร่ข้าวโพดนี้ไม่ใช่เล็ก ๆ พ่อแม่สามีกับเหวินฮ่าวสามคนหักตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้ก็หักได้เกินครึ่งแล้ว ถ้าตอนนี้นางลงไปช่วย ก็ต้องเสร็จเร็วขึ้นแน่
นางคิดแล้วก็หันไปพูดกับแม่สามี
“แม่คะ ที่บ้านเก่าหนูก็หักข้าวโพดเป็น ทำนิดหน่อยไม่เป็นไรค่ะ ดูสิวันนี้หนูห่อตัวมิดชิดแน่นหนา ให้หนูช่วยด้วยเถอะนะคะ”
ข้าวโพดที่บ้านเก่า นางไม่ได้แค่หัก เอาเข้าจริงนางหักคนเดียวทั้งหมด
เกาหงเสียหันมามองนาง ยิ้มพลางว่า “ตงเม่ยจ๋า ข้าวโพดแค่นี้เรื่องเล็ก เจ้านั่งดี ๆ อยู่ตรงนั้นแหละ หักข้าวโพดพวกนี้เสร็จ ข้าวโพดบ้านเราก็เก็บหมดแล้ว มือเจ้าอุตส่าห์พักมาได้หลายวัน ถ้าเกิดถูกบาดเข้า จะคุ้มกันไหม”
เฉินตงเม่ยอยากบอกว่าตนไม่ได้บอบบางขนาดนั้น
เจียงจื้อเฉียงแบกกระบุงข้าวโพดมาเทใส่รถเข็นพอดี
“ตงเม่ยเอ๋ย แม่เจ้าพูดถูกแล้ว พวกเราสามคนผู้ใหญ่ก็พอ งานแค่นี้ไม่ถึงกับให้เจ้าทำ นั่งเล่นตรงนั้นไปเถิด!”
นี่ถือว่านางเป็นเด็กจริง ๆ แล้ว
เฉินตงเม่ยใจนิ่มยวบ มองพ่อแม่สามีและสามี อกรู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งปวด อยู่ ๆ ตาก็แดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว