ข้างนอกฝนตกหนักมาก เสียงฝนกระหน่ำหลังคาโรงงานดังสนั่น
ตอนแรกทั้งสองกลิ้งกันอยู่บนเตียง ไม่ทันได้ยินเสียงเคาะประตู มัวแต่จูบกันอย่างดูดดื่ม ต่างฝ่ายต่างอยากฉีกเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกให้หมด
เฉินอวี้เหมยจะสู้หวังเต๋อซิงซึ่งเป็นมือเก๋าได้อย่างไร ถูกเขาจูบจนเคลิ้มหลง ของดีๆ เสื้อผ้าล้วนถอดเองทั้งนั้น
จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังสนั่น ถูกทุบจนผนังสั่นสะเทือน ทั้งสองถึงได้สติ
“พี่หวัง ไม่รู้ว่าใครมาเคาะประตูฉันนะ”
เฉินอวี้เหมยคิดถึงคนแรกก็คือหวงหย่ง
หวังเต๋อซิงโมโหแทบบ้า ช่วงเวลาคับขันแบบนี้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างยิ่ง
คำพูดของเฉินอวี้เหมยทำให้เขาสะดุ้งโหยง ร่างกายที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ฝั่งที่หวงหย่งเข้าเวรกลางคืนนั้น เวลาฝนตกจะรั่ว ฝนตกหนักข้างนอกขนาดนี้ ฝั่งนั้นต้องรั่วหนักกว่าแน่
ต่อให้เขาเป็นหัวหน้าคุมงาน แต่ตอนนี้ก็ยังอดตื่นตระหนกไม่ได้
ยังไงเสียเขาก็กำลังนอนกับคนรักของอีกฝ่ายในห้องของอีกฝ่าย
“น่าจะเป็นเขานั่นแหละ!”
เมื่อได้รับการยืนยันจากหวังเต๋อซิง เฉินอวี้เหมยก็ตกใจจนตัวสั่น น้ำเสียงพลันสั่นพร่า
“อ้า! แล้วจะทำยังไงดี”
ความเร่าร้อนเมื่อครู่หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้เหลือแต่ความกลัว
หวังเต๋อซิงเองก็มึนงงไปบ้าง
ด้านนอกเห็นว่ายังไม่ยอมเปิดประตู ก็ถีบประตูเข้าเต็มแรง พร้อมกับตะโกนลั่น
“อวี้เหมย เปิดประตู!”
เป็นเสียงของหวงหย่งจริงๆ