เฉินอวี้เหมยวิ่งชนเข้ากับอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างจัง
หล่อนสะดุ้งตกใจ อ่างในมือแทบจะปลิวหลุดมือ
ทว่ากลิ่นอายที่คุ้นเคยทำให้ใจของหล่อนสงบลง ไม่ได้ร้องตะโกนออกมา
“พี่หวัง!”
หล่อนเรียกเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือ แฝงไว้ด้วยความเขินอาย
หวังเต๋อซิงตอบรับในลำคอเบา ๆ
“ซักเสื้อผ้าเสร็จแล้วหรือ?”
“อือ”
“วันนี้คิดถึงฉันบ้างไหม?”
เขาก้มปากลงมาใกล้ใบหูของหล่อน เฉินอวี้เหมยได้กลิ่นเหล้าจาง ๆ
“เปล่าคิด”
หล่อนแกล้งตอบ
“ไม่คิดถึงฉัน?”
หวังเต๋อซิงลดเสียงถามเชิงต่อว่า “หรือว่าวันนี้ไม่ได้ทำเธอให้สมใจ เธอเลยไม่เก็บฉันไว้ในใจ?”
เฉินอวี้เหมยหน้าแดงระเรื่อ ใจเต้นระส่ำ “พี่หวัง ระวังคนได้ยินนะ!”
หล่อนมองซ้ายมองขวา แล้วรีบผลักให้เขาถอยออกไป
หวังเต๋อซิงคว้าข้อแขนของหล่อนไว้ “ตอนค่ำรอให้พวกนั้นหลับก่อน เธอมาที่ห้องฉัน ฉันจะรอเธอ คืนนี้จะทำให้เธอสมใจแน่”
เฉินอวี้เหมยฟังแล้วขาแทบอ่อน ปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ “ไป ไปห้องพี่นะหรือ? ฉันไม่อยากไป!”
หากเกิดมีใครเห็นจะทำอย่างไร!
หล่อนไม่อยากให้ใครเห็นแล้วไปบอกหวงหย่ง เรื่องจะยุ่งเอาได้
“งั้นฉันไปห้องเธอ”
หวังเต๋อซิงพูดอย่างใจร้อน “อวี้เหมย เธอช่างงดงามเหลือเกิน ฉันแค่เห็นหน้าเธอก็อยากนอนกับเธอ แบบนี้จะเอายังไงดี?”
เฉินอวี้เหมยฟังแล้วหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู
เขาพูดคำพวกนี้ออกมาได้พล่อย ๆ จริง ๆ
ทั้งที่ปกติเป็นคนใจเย็นหนักแน่น แต่เวลาพูดจาเช่นนี้กลับทำให้คนหน้าแดงมากกว่าใคร
“พี่หวัง แล้วพี่ชอบฉันไหม?”
เฉินอวี้เหมยถามเสียงเบา
“ชอบ สิ ชอบจนแทบบ้า เห็นหน้าเธอก็คิดถึง คิดถึงจนใจจะขาด”
เขาดึงมือของหล่อนไปกดไว้
เฉินอวี้เหมยสะดุ้งดีดมือกลับราวกับถูกน้ำร้อนลวก
ขาของหล่อนอ่อนยวบจนแทบยืนไม่อยู่ หวังเต๋อซิงเห็นดังนั้นก็ดึงหล่อนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของตน