ฝนข้างนอกหยุดตกแล้ว
เฉินอวี้เหมยได้ยินเสียงเอะอะ จึงลืมตาขึ้นทันที พอเห็นชัดว่าเป็นหวังเต๋อซิง ก็ตกใจจนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
“นี่ นี่ นี่ พี่หวัง ท่าน ท่านยังไม่ไปอีกหรือ”
หวังเต๋อซิงมองนางด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
เปลี่ยนไปจากท่าทีอ่อนโยนในยามปกติอย่างสิ้นเชิง
เฉินอวี้เหมยนึกถึงเรื่องระหว่างนางกับหวงหย่งเมื่อครู่ ในใจพลันสะดุ้งวูบ
คราวนี้ซวยแล้ว!
“อวี้เหมย ไม่นึกเลยนะว่าเจ้าจะยั่วยวนลับหลังข้าถึงเพียงนี้!”
หวังเต๋อซิงโน้มตัวลงมา มือหนึ่งบีบหน้าของนางพลางกัดฟันกรอด
เฉินอวี้เหมยไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร ริมฝีปากขยับเล็กน้อย “พี่หวัง ข้า…”
นางเหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากให้หวังเต๋อซิงรังแกนางในยามนี้
หวังเต๋อซิงปล่อยนาง แล้วเช็ดมือบนหมอนอย่างลวกๆ
“ถ้าอยากให้ข้าหายโกรธ อีกครู่หลังกินข้าวเช้าเสร็จ เจ้ามาที่ห้องทำงานข้าที!”
เขายังคงมีสีหน้าเย็นชา
เฉินอวี้เหมยรีบพยักหน้า
“จำไว้ ล้างตัวให้สะอาด!”
สีหน้าของเฉินอวี้เหมยเปลี่ยนไปในทันใด
เขารังเกียจว่านางสกปรก
ในใจพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
“พี่หวัง ถ้าท่านรังเกียจว่าข้าสกปรก ต่อไปก็อย่ามาแตะต้องข้าอีก ข้าไม่ใช่คนไร้ยางอาย”
หวังเต๋อซิงชะงักไป
นางยังมีอารมณ์ขึ้นอีก!
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง “เจ้าเด็กโง่ ข้าไม่ได้รังเกียจว่าเจ้าไม่สะอาด แต่ข้าอึดอัดใจจนแทบทนไม่ไหว ลองคิดดูสิ ข้าได้ยินด้วยหูตัวเองว่าหญิงที่ข้าชอบถูกคนอื่นทำเช่นนั้น เจ้าว่าข้าจะไม่โกรธได้อย่างไร?”
ใจของเฉินอวี้เหมยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในพริบตาก็นึกถึงความรู้สึกเมื่อวันนั้นที่ได้ยินเสียงหวงหย่งกับเสี่ยวเหลียนอยู่นอกห้องเช่า รสชาติเช่นนั้นนางเข้าใจดีเกินไปแล้ว