เมื่อได้ยินเจียงเหวินฮ่าวบอกว่าดวงชะตาไม่มีปัญหา และอีกสามวันจะมารับเจ้าสาวตามกำหนด หวังซิ่วเจินก็โล่งอกไปทั้งใจ
ถ้าตอนนี้ปฏิเสธไอ้หนูเจียงไป นางต้องชดใช้ห้าร้อยแปดสิบหยวน!
นางไม่ยอมควักเงินก้อนโตขนาดนั้นง่าย ๆ หรอก
ส่วนบ้านหัวหน้าหมู่บ้านหวัง เมียหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าเข้ากันยาก สายตาชำเลืองมองคนอื่นเชิดหน้าชูคอราวกับจมูกจะชี้ไปถึงฟ้า
นิสัยอย่างไอ้สองนั่น ถ้าแต่งเข้าไปคงถูกบีบขยี้เป็นผักแน่
สู้คว้าไอ้หนูเจียงไว้ดีกว่า
อีกอย่าง อวี้เหมยก็ออกไปทำงานนอกหมู่บ้านแล้ว ถึงเวลาส่งเงินกลับมา ชีวิตนางจะสุขสบายแค่ไหน
ตัดสินใจได้ หวังซิ่วเจินก็ยิ้มพลางถอนหายใจ
"เฮ้อ! พี่ฮวา ไม่ใช่ว่าน้องไม่เชิญพวกเจ้าเข้าไปดื่มชานะ จริง ๆ แล้วไอ้สองบ้านน้องน่ะไม่มีวาสนานั่นเอง!"
พูดพลางปาดน้ำตา "ไอ้สองบ้านน้องถูกเลี้ยงดูข้างนอกตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยสนิทกับข้าที่เป็นแม่ ชาวบ้านเรารู้ดี หลายปีที่กลับมาอยู่นี่ ในใจมันก็เก็บงำความน้อยใจ ไม่เคยพูดอะไรกับข้า สองสามวันก่อนอวี้เหมยบ้านน้องมาบอกว่า ไอ้สองมันมีคนที่ชอบอยู่ในใจแล้ว คนนั้นก็คือเหวินฮ่าว!"
เมื่อครู่ในหัวหวังซิ่วเจินต่อสู้กันอย่างดุเดือด เรื่องที่อวี้เหมยหนีงานแต่งแล้วให้ไอ้สองแต่งแทน ถ้าหากนางไม่พูดออกมาให้ดี พอถึงวันแต่งงานอีกสองวันถ้าอวี้เหมยไม่โผล่มา ยังไงคนในหมู่บ้านก็ต้องมีคนซุบซิบนินทา