หวังซิ่วเจินเห็นป้าหนิวร้อนใจ นางก็มองเจียงเหวินฮ่าวอย่างรู้สึกผิด เจียงเหวินฮ่าวกวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่ได้มองนาง
หวังซิ่วเจินใจสงบลงบ้าง เมื่อครู่พูดไปเช่นนั้นแล้ว เจียงเหวินฮ่าวก็ไม่ว่าอะไร คิดว่าคราวนี้เขาคงไม่เปิดโปงนาง
อีกอย่าง นางคิดว่าข้ออ้างนี้สมเหตุสมผลดี ทั้งรักษาหน้าอวี้เหมย ทั้งรักษาหน้าไอ้หนูเจียง ส่วนน้องสอง หน้าตานางไม่สำคัญหรอก ยังไงก็จะแต่งงานแล้ว
"พี่สะใภ้หนิว เมื่อครู่ที่ข้าพูดไป พี่คงได้ยินแล้ว ก็อย่างว่าล่ะ เรื่องนี้พูดออกไปก็ไม่ดีฟังเท่าไหร่ แต่จนใจ เรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว ข้าก็ไม่อยากปิดบังอีก
เฮ้อ! พี่สะใภ้หนิว เป็นแม่นี่ต้องคอยเหนื่อยใจไม่จบไม่สิ้น!"
พี่สะใภ้หนิวฟังแล้ว เบิกตากว้าง
"ที่แท้ก็เป็นอย่างที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้เอง ไม่ใช่เพื่อไล่พวกเขาไป?"
พี่สะใภ้หนิวไม่เชื่อ รู้สึกว่าเรื่องคงไม่ใช่แบบนี้
เด็กสาวเฉินตงเม่ยนั่นนางรู้จักมานานแล้ว ถ้าชอบพี่เขยจริง ปกติก็น่าจะแสดงออกบ้าง
เมื่อวานเจอกันที่บ่อน้ำ นางยังพูดทีเล่นทีจริงเรื่องหวังเสี่ยวเอ้อ
แต่เฉินตงเม่ยไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
ถ้าชอบพี่เขยจริง นางก็ไม่ควรมีท่าทีแบบนั้น
นางจ้องหวังซิ่วเจิน ลูกตากลอกไปมา
หวังซิ่วเจินหน้าซีด ออกแรงตบต้นแขนนางฉาดหนึ่ง
"พี่สะใภ้หนิว เรารู้จักกันมานาน ข้าเป็นคนยังไง พี่ไม่รู้หรือ?