เมื่อเฉินจิ้งตั้งสติได้ นางก็ตะลึงไปทั้งตัว
นางคิดว่าเขาเพียงอยากปลอบใจเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าเขาจะมีเจตนาเช่นนั้น
เจียงฟู่กุ้ยแรงเยอะ กอดนางแล้วหอมไม่หยุดไม่หย่อน
สาวสาวนั้นแตกต่างจริง ๆ แม้แต่ความรู้สึกยามจูบก็พิเศษกว่าผู้อื่น
เขาสูดดมกลิ่นของนางอย่างตะกละตะกลาม พลางครางในลำคอ
เฉินจิ้งจูบเสียจนหายใจไม่ทัน หน้าเหนอะหนะ ขายหน้าแล้วก็โกรธ แต่ในกายกลับพลุ่งพล่านอย่างบอกไม่ถูก ร้อนรุ่มไปทั้งตัว
มือเขาเองก็ซุกซนล้วงเข้าไปในเสื้อผ้า นางผลักไม่ไหว ได้แต่ปล่อยมือเขาโลมไล้ไปทั่วร่าง
เฉินจิ้งกว่าจะผลักเขาออกได้ ทรวงอกก็กระเพื่อมแรง เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ จ้องมองเขา
“ไม่ได้ อย่างนี้ไม่ได้ ข้าคือ...”
เจียงฟู่กุ้ยกำหนัดคุ โชน มองนางตาละห้อย
“จิ้งเอ๋ย ข้ารู้ว่าเผิงกายไม่สะดวก ปีมานี้เจ้าต้องลำบาก หญิงดีอย่างเจ้าไม่สมควรใช้ชีวิตเช่นนี้ ข้าสงสารเจ้าจริง อยากดีกับเจ้า”
“จิ้งเอ๋ย เจ้าก็มีข้าอยู่ในใจ ข้าเข้าใจใช่ไหม ให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดีเถิด”
พอเขาใช้สายตาเช่นนี้มองตน หน้าเฉินจิ้งก็แดงแจ๋ในบัดดล
ท่าทางนักเลงของเขาทำให้นางตื่นตระหนกไปชั่วขณะ
นางอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก วินาทีต่อมา เจียงฟู่กุ้ยก็กอดนางแน่น กดนางลงบนฟางที่ปูเอาไว้
ป้าสะใภ้กับพวกยายเฒ่าพูดพล่ามระหว่างทางกันจนน้ำลายกระจาย ราวกับจะท่วมคนตายได้