ได้ยินเสียงจากโรงครัว ผู้คนในลานบ้านสีหน้าเปลี่ยนไปกันถ้วนหน้า
เสียงนั้นฟังปังเดียวก็รู้ว่าเป็นเสียงตบหน้า
ต้องเป็นหวังซิ่วเจินตบตงเม่ยแน่
เฉินหงอิงเต็มไปด้วยความกังวล รีบตามเจียงเหวินฮ่าวไปยังโรงครัว
ป้าหนิวเองก็ขมวดคิ้ว คิดว่าหวังซิ่วเจินไม่ควรตบตงเม่ยในวันนี้ จึงรีบตามไปด้วย
ส่วนโจวลี่ฮวากลับมีสีหน้าประหลาดใจ เหลือบมองแผ่นหลังของเจียงเหวินฮ่าว ก่อนจะตามไปดูความสนุก
มีเพียงเฉินจิ้งและเฉินอวี้หงที่ไม่ได้ขยับ ใบหน้าทั้งคู่ประดับด้วยรอยยิ้ม
เฉินจิ้งกระซิบเบา ๆ ว่า "ป้าเฉินรองนี่จริง ๆ เลย ตงเม่ยยังไงก็กลับมาเยี่ยมพ่อตาแม่ยายแท้ ๆ นี่นา นางทำแบบนี้ จะให้เจียงเหวินฮ่าวคิดยังไง"
เฉินอวี้หงยิ้มกริ่ม "ต้องเป็นตงเม่ยสาสมแน่ ๆ ป้ารองข้าเลี้ยงนางมาไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเป็นเพราะนางเถียงป้ารองข้าแน่ ถ้าเป็นบ้านอื่น เด็กอย่างตงเม่ยนี่ อาจถูกโยนทิ้งตั้งแต่เด็กแล้ว"
เฉินจิ้งมองเฉินอวี้หงแวบหนึ่ง "เจ้ารู้สึกว่าเจียงเหวินฮ่าวเป็นยังไง"
เมื่อเห็นนางหน้าแดง เฉินจิ้งพลันรู้สึกคันยุบยิบในใจ แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "ข้าว่าตงเม่ยยังสู้เจ้าไม่ได้เลยนะ พี่อวี้เหมยของเจ้าไม่แต่งแล้ว ก็น่าจะให้เจ้าแต่งไปแทนน่ะ เจ้าหวังเสี่ยวเอ้อน่ะดีจะตายไป ตงเม่ยแต่งกับเขาก็ไม่เลว"
เรื่องที่หวังเสี่ยวเอ้อกับแม่พาแม่สื่อมาสู่ขอแล้วถูกไล่ตะเพิดออกไป ชาวบ้านเล่าลือกันไปทั่ว
เฉินจิ้งกลับมาก็ได้ยินเรื่องนี้เหมือนกัน
พอได้ยินดังนั้น เฉินอวี้หงก็ถามด้วยแก้มแดงระเรื่อว่า "พี่เฉินจิ้ง พี่ว่าเจียงเหวินฮ่าวกับข้าเหมาะสมกันจริง ๆ หรือ"