หวังซิ่วเจินจ้องเขม็งไปที่เฉินตงเม่ย ถ้านางกล้าบอกว่าตนไม่ได้กิน นางจะหาโอกาสสั่งสอนนางให้หนักมือเสียทีหลังแน่
นี่มันกบฏชัดๆ กล้าทำให้นางขายหน้าต่อหน้าคนพวกนี้
ไม่กินไข่น้ำมันจะตายหรือไง?
เฉินตงเม่ยมองเจียงเหวินฮ่าว นางกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา
นางอยากตอบว่าไม่ได้กิน แต่ผลที่ตามมามันร้ายแรงนัก คราวหน้านางกลับมาอีก คงไม่มีดีกินแน่
นางไม่อยากกลับมาอีก แต่อย่างนั้นนางจะถูกด่าว่าเนรคุณ เจียงเหวินฮ่าวก็คงพลอยโดนหางเลขไปด้วย
หากนางตอบว่ากินแล้ว อย่างนั้นก็จะไม่มีเรื่องอะไร แต่นั่นทำให้นางเจ็บปวดใจ และเจียงเหวินฮ่าวก็ต้องผิดหวัง
แค่คนไม่โง่ ก็ดูออกว่านางไม่ได้กิน เจียงเหวินฮ่าวก็คงดูออกเช่นกัน
หัวใจของเฉินตงเม่ยบิดเป็นเกลียว รอยตบยังชัดเจนบนใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง น้ำตาคลอเบ้าแทบร่วง ริมฝีปากล่างใกล้จะถูกกัดจนแตก
สภาพแหลกสลายของนางทำให้ใจของเจียงเหวินฮ่าวอึดอัด
เขาดึงนางเข้ามากอดแนบอก ไม่สนว่ามีใครอยู่หรือไม่
"ตงเม่ย ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ออกไปกินน้ำไข่ด้วยกันเถอะ"
ชั่วขณะนั้น จู่ๆ เขาก็เข้าใจว่า ตงเม่ยพัวพันกับครอบครัวนี้ลึกเกินไป ไม่ใช่เรื่องที่จะสะสางได้ง่ายๆ ในพริบตา
ตอนนี้นางยังไม่มีเรี่ยวแรงจะทำเรื่องพวกนั้น
เขาไม่ควรให้นางตอบ
ให้เวลาแก่นางบ้าง ให้นางค่อยๆ เติบโต
เจียงเหวินฮ่าวไม่เคยรู้สึกอัดอั้นแบบนี้มาก่อน
ทั้งที่หญิงของเขาถูกรังแก แต่เขากลับไม่อาจทวงความยุติธรรมให้นางได้