หวังซิ่วเจินหิ้วตะกร้ากับซี่โครงหมูเข้าไปในโรงครัว โยนซี่โครงหมูลงบนเขียง แล้วเริ่มรื้อค้นในตะกร้า
หยิบของข้างในออกมาทีละอย่าง พอหยิบถึงชิ้นสุดท้าย สีหน้าก็ดำเหมือนก้นหม้อ
"หมดแล้ว?"
นางหันไปจ้องเฉินตงเม่ย น้ำเสียงต่ำ แต่ความดุดันไม่ได้ลดน้อยลงเลย
แววตาคมหยั่งกับมีด กรีดลงบนตัวเฉินตงเม่ยไปมา
เฉินตงเม่ยชินกับท่าทีที่มารดามีต่อนางมานานแล้ว แต่นางก็ยังห่อไหล่เข้าโดยสัญชาตญาณ
"ท่านแม่ แบบนี้ไม่ได้หรือ? ข้าเห็นบ้านอื่นเขาก็เอาแบบนี้ บางบ้านยังได้ไม่เท่าข้านี่เลยด้วยซ้ำ ข้า..."
"ยังกล้าเถียงอีก!"
หวังซิ่วเจินปรี่เข้าหาเฉินตงเม่ย ยกมือขึ้นเตรียมตบ มองดูเสื้อผ้าชุดใหม่ทั้งตัวของนางกับที่คาดผมสีแดงที่มัดผมไว้ นางแทบจะพ่นไฟออกจากตา
"แกเถียงอีกสักคำสิ เผื่อฉันจะไม่ตบปากแกให้แตก!"
นางสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วลดมือลง มองดูเด็กเหลือขอคนนี้ ไอ้หนูเจียงคงจะดีกับนางไม่น้อย ถ้าตบนางเข้าไปจริง ๆ ฝั่งไอ้หนูเจียงคงรับมือยาก
เฉินตงเม่ยนั่งอยู่บนตอไม้หน้าเตา กอดอกหลบไปอีกด้าน
ฝ่ามือที่คาดหมายไว้ไม่ลงมา นางเงยหน้ามองมารดา
"ข้าถามแก เมื่อวันก่อนแกไปที่ถนนใช่ไหม?"
"อือ"
"ซื้อของดี ๆ หลายอย่างเลยใช่ไหม? มีนมผงกระป๋อง แล้วก็ขนมเถาซู แล้วก็ไหมพรม เสี่ยวปิงกับขนมเค้กน้ำมันก็ซื้อมาไม่น้อย"
หวังซิ่วเจินพูดไปก็ยิ่งโมโห
หัวใจของเฉินตงเม่ยหล่นลงตาตุ่ม
วันนั้นที่หน้าสหกรณ์ไปเจอท่านป้าสะใภ้กับเฉินอวี้หง ต้องเป็นพวกนางปากมากบอกท่านแม่แน่